Իշխանությանը կցված Հ1-ը կրճատել է Ցեղասպանության զոհերի հիշատակի երթի հեռարձակման ժամանակահատվածը։
Այս ամենն ինձ վերադարձրեց իմ ուսանողական տարիները։ 1984 կամ 1985 թվականն էր։ ԵՊՀ հայ բանասիրության ֆակուլտետում կուրսով ապրիլի 24-ի համար ծաղկեպսակ էինք գնել։ Բայց ծաղկեպսակը ֆակուլտետի կուսկոմիտեի նախագահը փակել էր իր աշխատասենյակում, որ մենք այն չտանեինք։ Փակել էին նաև ֆակուլտետի մուտքն ու ելքը։
Ի պատասխան՝ ոչ միայն մեր կուրսը, այլև ողջ ֆակուլտետի ուսանողներով դուրս եկանք շենքից, հիմա չեմ հիշում, թե ինչպես, և բոլորով բարձրացանք Ծիծեռնակաբերդ՝ ամուր շղթա կազմած և ազգային-ազատագրական երգեր երգելով։ Մեր դասախոսներից մի քանիսը միացել էին մեզ, իսկ մյուսները քաջալերում էին, որ որոշել ենք Ծիծեռնակաբերդ բարձրանալ։ Հիշում եմ՝ Ծիծեռնակաբերդի բարձունքում արդեն սև կոստյումով մի տղամարդ, որը թերևս КГБ-ից էր, մոտեցավ մեր դասախոսներից մեկին և ասաց՝ «Հեռվից արդեն մենք գիտեինք, որ դա ձեր ֆակուլտետն է»։ Ծիծեռնակաբերդի բարձունքին երգելը դադարեցինք, բայց թեկուզ առանց ծաղկեպսակի, մեր երթն անհնար եղավ կասեցնել։
Եվ հիմա դուք ո՞վ եք, որ մեր երթը կասեցնեք։
Ի պատասխան ուրացումը պետական մակարդակի հասցրած քաղաքականության՝ ապրիլի 24-ի մեր երթը դեպի Ծիծեռնակաբերդի բարձունք պետք է անդադար և անկանգ լինի։
Ի պատասխան Հ1-ի՝ հեռարձակման ժամանակահատվածը կրճատելու որոշման, Ապրիլի 24-ին սոցիալական ցանցերը պետք է լցվեն ուրացման դեմ և Հայոց Ցեղասպանության դատապարտման գրառումներով, լուսանկարներով և նյութերով, լրատվամիջոցները պետք է մինչև կեսգիշեր հեռարձակեն ոգեկոչման երթը դեպի Ծիծեռնակաբերդ։
Ցեղասպանությունները կրկնվում են, երբ դրանք ոչ միայն չեն կանխարգելվում, այլև ուրանում են։
Նարինե Մկրտչյան, Մամուլի ազգային ակումբի նախագահ
