Երեքշաբթի օրը ՀՀ Պաշտպանության նախարարությունում եւս երեք բարձրաստիճան զինվորականներ են ձերբակալվել: Մի գեներալ, երկու գնդապետ: Ավելի վաղ ՊՆ-ում կրկին ձերբակալություններ էին եղել, բարձրաստիճան զինվորականների հանդեպ քրեական գործեր են հարուցվել: Ի տարբերություն սովորական քաղաքացիների, երբ զինվորականների դեմ քրեական գործ է հարուցվում, դա նման է հայրենիքի դավաճանության մեղադրանքին:
Սա լա՞վ է: Նկատի չունեմ այն, որ մեղավորները, մանավանդ նրանք, ովքեր մեղադրվում են հայրենիքին դավաճանելու մեջ, ձերբակալվում են, այլ նկատի ունեմ այն, որ ՊՆ-ում այսքան մարդ կասկածվում է դավաճանության մեջ, լա՞վ է: Եթե ոչ, եւ իհարկե ոչ, ապա ինչո՞ւ եք այդքան ուրախացել: Որ դավաճաննե՞ր են բացահայտվել եւ ձերբակալվել: Բայց նախՙ այդ մարդիկ դեռ դավաճան չեն, եւ այդպիսին չեն լինի այնքան ժամանակ, քանի դեռ դատարանը նրանց մեղավոր չի ճանաչել: Երկրորդըՙ դավաճան, մանավանդ դավաճաններ ունենալուց ուրախանո՞ւմ են, սա ուրախալի՞ փաստ է: Տղերք, ես հասկանում եմ, որ պետք է թափ տալ բոլոր գերատեսչությունները եւ մանավանդՙ ՊՆ-ն, որը այնքան չէր պատերազմել, որ պարապությունից խրվել է կոռուպցիայի մեջ: Բայց հասկանում եմ նաեւ, որ երբ այդ թափ տալու գործընթացը սկսվում է, չպետք է կրկես գնացած երեխայի դեմքով հրճվել ծաղրածուների ամեն մի շարժից: Ավելի զուսպ է պետք լինել, սա մեր բանակն է, մեր հայրենիքը, որտեղ դավաճաններ կան, եւ դա սարսափելի է, ավելինՙ քան Ադրբեջանի հարձակումը, անկախ նրանից վերջինս լայնամասշտա՞բ է, թե՞ դիվերսիոն-հետախուզական: Ես հասկանում եմ, որ զգացողությունն այնպիսին է, որ այդ մարդիկ մեր աշխատածն են կերել, մեր հայրենիքն են, ենթադրաբար, սինու վրա մատուցել Ապշերոնի նարկոբարոններին: Ես հասկանում եմ, որ այդ մարդիկ կա՛մ պետք է պատերազմեն, կա՛մ թալանեն, ընդ որումՙ պատերազմելիս էլ թալանեն, բայց, տղերք, երբ նրանց ձերբակալում են, դա ուրախալի փաստ չէ: Դա «դավաճաններ կան» հայտարարություն է, խոստովանություն, ամոթ, գետին մտնելու առիթ, նույնքան սարսափելի բան, որքան ՊՆ-ի այն հաղորդագրությունները, թե սահմանին զոհ ունենք:
Ու խոսքն ամենեւին էլ ծածկադմփոցի մասին չէ, չնայած տեղեր կան, որտեղ ՊՆ-ին ծածկադմփոցը չէր խանգարի, գունեղ շոուները ընտրելու փոխարեն: Խոսքը նրա մասին չէ, որ պետք է քողարկեին հանցագործությունները, մանավանդ, երբ դրանքՙ հայրենիքի դեմ են ուղղված: Խոսքն այս դիվային հրճվանքի մասին է, «բռնում են», «փակում են», «պրծանք սրիկաներից»ՙ ուրախ ճիչերով համեմված: Դավաճան հայնաբերելիս չեն ուրախանում, տղերք, նրան գնդակահարության պատի տակ կանգնեցնելիս ու նրա վրա նշան բռնելիս ձե՛ռք են դողացնում, գլուխ են կախում, նրանից շուտ մեռնում են, ի տարբերություն նրաՙ հարություն առնում:
Ես չեմ ուզում, որ ՊՆ-ում ձերբակալությունների շարքը շարունակվի, բայց ես ուզում եմ, որ բոլոր դավաճանները պատժվեն: Սա նույն բանը չէ: Չգիտեմ անգամ ինչով են տարբեր, բայց զգում եմ, որ նույնը չեն: ՊՆ-ն մերոնք են, դավաճաններըՙ մերոնք չեն. երեւի սրանով:
Բայց ինչպե՞ս պատժել: Պատվախնդիր սպան, երբ նրան պաշտոնից ազատում ենՙ թերացումների, մանավանդ թալանի համար, փակվում է իր սենյակում, վերցնում անվանական ատրճանակը եւ… Բայց պատվախնդիր սպան դավաճանություն չի անում. ուրեմն հույսներս կտրենք, որ իրենք իրենց պատժելու են: Ուրեմն ձերբակալությունները պետք են, ուրախանալը պետք չէ: Բանն այն է, որ ՊՆ-ում յուրաքանչյուր ձերբակալություն նշանակում է, որ հայրենիքին դավաճանել են: Ես, օրինակ, այս փաստից ավելի եմ սարսափում, քան ուրախանում եմ նրանից, որ դավաճան են ձերբակալել:
Դավաճանը զոհ է, այս պարագումՙ ընդդեմ հայրենիքի, եւ ավելի ցավալի, քան հանուն հայրենիքի զոհվածները: Որովհետեւ վերջիններս մեր հպարտությունն են, դավաճանըՙ մեր ամոթը:
Ամո՛թ մեզ, դե ուրախացեք, կարո՞ղ եք…
