Երեխաների նկատմամբ բռնության բացահայտման և կանխարգելման մասով պետությունը դեռևս շատ անելիքներ ունի, «Երեխաների նկատմամբ բռնության տարածվածությունը մանկապարտեզներում» թեմայով քննարկման ժամանակ ասաց ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպանի աշխատակազմի կոնվենցիոն մանդատների ապահովման վարչության պետ Ժաննա Հակոբյանը։
Նրա խոսքով՝ եթե անգամ ծնողը հրաժարվում է երեխայի նկատմամբ բռնությունը բռնություն դիտարկել և հանցագործության մասին հաղորդում ներկայացնել, միևնույն է՝ Քրեական դատավարության օրենսգիրքը թույլ է տալիս, որ բռնության դեպքը հանրային կարգով դիտարկվի որպես մեղադրանք, և գործին ընթացք տրվի։
«Ֆիզիկական բռնությունը որևէ կոնվենցիայի տեսանկյունից թույլատրելի և կիրառելի չէ, և ֆիզիկական պատժի կիրառումն արգելվում է։ Պետությունը այս հարցում պետք է շատ զգայուն լինի՝ դիտարկելու նաև ընտանիքում երեխայի նկատմամբ հնարավոր բռնությունը»,- ասաց բանախոսը։
Քննարկմանը ներկա իրավապաշտպան Զարուհի Հովհաննիսյանն իր հերթին նկատեց՝ երեխաները հասարակության ամենախոցելի խումբն են, որովհետև գտնվում են իրենց ծնողների կամ խնամակալների հովանավորության և վերահսկողության ներքո։
«Այստեղ շատ կարևոր է հստակ դիտարկել մեր հասարակության դիրքորոշումը։ Վերջերս ոստիկանների հետ վերապատրաստման դասընթացներ էի անցկացնում, և նույնիսկ ոստիկաններն էին առաջնորդվում անթույլատրելի ասացվածքներով՝ «Հայրական ապտակ», «Ծեծը դրախտից է»։ Ասում էին՝ դե երեխա է, պետք է ուժեղ դաստիարակես, որ չգնա՝ թմրամոլ դառնա»։
Այսպիսի արդարացումներ են դնում, բայց չեն դիտարկում, որ երեխան այն խոցելի խումբն է, որ անընդհատ մեծահասակներից պաշտպանություն է հայցում։ Այսինքն՝ մեծերի աշխարհը պետք է շատ ապահով լինի։ Երբ մեծահասակի և երեխայի միջև վստահությունը խաթարվում է, խաթարվում է նաև երեխայի՝ աշխարհի վերաբերյալ պատկերացումը։ Մենք ունենում ենք տրավմատիկ անձ, որը մեծանում է ոչ զգայուն հասարակության շրջանակներում։
Այդ երեխաները հետո համարում են, որ բռնությունն, այո՛, նորմ է, նորմալ երևույթ։ Այդ երեխաները համարում են, որ պետք է ուժեղ լինեն՝ ուրիշին բռնության ենթարկելու համար կամ եթե թույլ են՝ հավերժ բռնության ենթարկվեն»,- ասաց իրավապաշտպանը։
Զարուհի Հովհաննիսյանը շեշտեց նաև ծնողների՝ երեխաների նկատմամբ ուշադիր լինելու հանգամանքը։ Լինելով երեխայի առաջին պաշտպանը՝ նա պետք է անմիջապես արձագանքի վերջինիս անհանգստություններին։
«Վաղը երեխան կարող է հանդիպել սեռական բռնության դեպքի և վախենա ծնողին ասել այդ մասին՝ ունենալով այն նախադեպը, որ մարմնական պատժին ծնողը չի արձագանքել։ Երեխան այլևս կդադարի վստահել մեծահասակներին։
Հասարակությունը պետք է փոխի իր պատկերացումները. երեխան պետք է պաշտպանված լինի դրսում, տանը, մինչդեռ շատ մայրեր ասում են՝ դե ես էլ եմ բռնության կիրառում, մի մայր էլ դաստիարակն է»,- նշեց իրավապաշտպանը։
Անդրադառնալով օրերս Փոքր Վեդի գյուղի մանկապարտեզի դաստիրաակի կողմից երեխայի նկատմամբ ֆիզիկական բռնությա դեպքին՝ Զարուհի Հովհաննիսյանը շեշտեց՝ սա եզակի օրինակ չէ։
«Մանկավարժն այն անձն է, որը պետք է «բացի» երեխային։ Նրան ենք մենք վստահում մեր ամենաթանկը՝ երեխային, իսկ մենք երբեք մեր երեխաներին չենք լսում։ Եթե երեխան ինչ-որ բանի մասին բարձրաձայնում է, ասում ենք՝ լավ, դա նրա երևակայությունն է։ Պետք է երեխայակենտրոն լինել, բռնությունների վերաբերյալ խմբային քննարկումներ կազմակերպել»,- նշեց բանախոսը։
