Նոյեմբերի 12-ին Գեւորգ Արշակյանը կդառնա 27 տարեկան
Երեք տարի առաջ նոյեմբերի 9-ին քո հոգեհանգիստն էր Եռաբլուրին մերձակա եկեղեցում, ո՛չ մեր հոգին հանգստացավ, ո՛չ էլ քոնը, Գեւորգ ջան, որ նոյեմբերի 6-ից մնաց Շուշիի մատույցներում՝ քո հաղթական մարտից հետո՝ որպես ժամապահ մի վայրի, որի տերն ես դու…Ստեփանակերտի հիվանդանոցում նոյեմբերի 7-ի առավոտյան քո սիրտը հաշտվեց կանգնեցնել ժամանակավոր կյանքին կառչած լինելու իր զարկը՝ հարգելով Հերոսիդ ընտրությունը՝ «Մահս էլ ծառայի հայրենիքիս»: Նժդեհի խոսքը քո կյանքի բանաձեւն էր: Նժդեհն անմահ է, նրա գաղափարակիրն ինչպե՞ս կմեռնի, երբ մահվան որոշելիքից դուրս է Հավերժականի սահմանը:
Նոյեմբերի 10-ին՝ երեք տարի առաջ այս նույն օրը քո մարմինն ամփոփվեց Եռաբլուրում: Մարմինդ էլ չի մահացել՝ քո բոլոր բջիջները սիրո լիցքեր էին:
Լույս աշխարհ գալուց առաջ 9 ամիս քեզ միայն սեր էին շշնջացել, քեզ սիրո զմուռսով պատել էին Երեւանի այն հիվանդանոցում, ուր մութ աշխարհից հետո սկզբում լույսն ու արեւն էին գրկել: Այն տանը, որտեղ 23 տարի ապրեցիր, մի քնքշագին բարուր քեզ հետ հասակ առավ՝ Սերն էր… դու սիրո սովոր էիր, հենց դա էլ քեզ Արցախ տարավ՝ կամավոր Մատաղիսում ծառայելու: Քո բառերով խոսեմ՝ «Մատաղիսի քո թագավորության» մեջ ամենամեծ հարստությունը հայրենիքի հանդեպ քո սիրո կրկնապատկումն էր, կուսական այդ աշխարհը քո սիրո շնչով լցնելու հանձնառությունդ, որ անխախտ մնաց ծառայությունդ ավարտելուց հետո էլ:
Արցախի բարբառը, նրանով քեզ հետ հաղորդակցվողները սիրո քո զմուռսն այնպես էին ջնարակել, որ դժվար էիր դիմանում Երեւանի չոր քամիներին, որ սրճարանների քաղքենի զրույցից պոկում էր այլածին բառեր, որտեղ սերը սոսկ ժամանցի այցելու էր…
44 օրյա պատերազմի ժամանակ՝ սերը ռազմաճակատ էր մեկնել, իսկ առանց սիրո դու ինչպե՞ս կապրեիր:
Շուշիում դու միշտ կոշիկներդ հանում էիր՝ հարգում էիր հերոսների արյամբ ներծծված հողը, որի մեջ ներբաններդ, կրունկներդ մխրճելով՝ անցյալն ագուցել էիր քո ներկային: Հավատում եմ՝ քանի այնտեղ է հոգիդ, նաեւ՝ մեր ապագան ես սիրո քուրայի մեջ այնպես կռելու, որ Արցախը հավերժ հայաշխարհի ճամփա լինի: Դա մի դրոշմ է, կամավորիդ սիրո կնիք, որ հողը չի մոռանում, մեզ տանելու է այնտեղ սերն այդ վերաշխարհիկ…
Երեւանի գողտրիկ փողոցներում, Հայաստանի սահմանամերձ գյուղերում քո սերը միջավայր է ստեղծել, Արցախի լեռներում ողորկ ու ցից մակերեսները քո սերը զգացել են, տնկած ծառերիդ թավիշ սաղարթի մեջ, արմատներից դեպի բուն քո սերն է հոսում, սիրո քո հայացքը մեզ գգվում է ամեն անկյունից, այն միշտ որսում ենք ընկերներիդ աչքերի մեջ:
Դու չես զոհվել, գաղափարակիրը չի զոհվում, ապրեցնում է:
Դու չես ննջում, լռության պահապան գերեզմանոց չէ Եռաբլուրը: Այս բլրի վրա մեկ անգամ եղողը չի կարող չզգալ այն հզոր էներգիան, որ նորոգվում է Արարատի եւ Արագածի աշխարհաստեղծ հայացքի ներքո, խնկատար աղոթքների, արշալույսի եւ մայրամուտի բորբ գգվանքներում… ունկն իմ որսում է մեր հնամյա լեռների ու երիտասարդ ձայների զրույցն այդ, եւ քո՛ ձայնը՝ ծիծաղ, հեգնանք եւ սեր ամբարած ելեւէջները, որ արթնություն են բերում պարտությունից ընդարմացած մեր հոգիներին:
Դու չես մահացել: Մահվան եւ կյանքի հետ խաղ եմ անում ես, որ գիշերը պառկում եմ իմ մահ-ճակալին, առավոտյան աչքերս բաց անում ու կարդում աշխարհն իրար խառնող լուրերը…Եւ աղոթում, որ երկիրս հեռու մնա պատերազմից:
Որ Սերը վերադառնա Երկիր: Դու հասել ես մի հանգրվանի, ուր համատարած սեր է:
Կիրակի օրը՝ նոյեմբերի 12-ին, քո կենսաբանական ծնունդն է՝ քո 27-ամյակը:
Դժվարն այն է, որ քեզ հասնելու համար, քեզ գրկելու համար մենք անդադար սեր պիտի խմորենք, դրանով նորոգենք մեր եռանկյունին՝ Հայաստանը, Արցախն ու Սփյուռքը, մի ամրակուռ աստիճան, որով բարձրանալիս այս խավարում կվառենք Լուսավորչի մարմրացող կանթեղը:
Տե՛ր իմ եւ մեր Գեւորգ, սե՛ր իմ եւ մեր Գեւորգ, պահի՛ր եւ պահպանի՛ր Արարատի եւ Արագածի, Մռավի եւ Դիզափայտի շնչառությունը, մ՛ի լքիր սիրո քո վայրերը, քո ծննդյամբ նորոգիր մեր հույսը, որ վաղն անպայման գալու է, որ արարչաստեղծ, սրբազան մեր հայրենիքը հավերժելու է:
Մեծ հավատով, քո առջեւ միշտ խոնարհումով՝ մորաքույրդ
ԱՆԱՀԻՏ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ
