Մոտ մեկ ամիս իրավապահ համակարգի, մասնավորապես՝ ոստիկանության ու ոստիկանապետի դեմ բողոքի ակիցա իրականացող փաստաբանները հանգիստ նստել են տեղները: Օրեր առաջ հերթական պիկետն էին կազմակերպել ու քայլելով Ներքին գործերի նախարարության շենք էին գնում՝ ոստիկանապետ Արամ Հովհաննիսյանին «փաստաբանների թշնամի» գրությամբ պաստառ հանձնելու: Վերջնակետին հասնելուց ու ՆԳՆ աշխատակիցներին պաստառը հանձնելուց հետո Փաստտաբանների պալատի նախկին ու ներկա նախագահները ՆԳ նախարար Վահե Ղազարյանի հետ հանդիպման գնացին, ինչն արդեն իսկ տարօրինակ էր: Եթե մի կառույցից ու կոնկրետ անձից դժգոհ ես, ավելին՝ նրան քո թշնամին ես համարում, հրաժարականը պահանջում, ապա, ըստ տրամաբանության, նրա հետ ոչնչի մասին ու շուրջը չպետք է երկխոսես: Հրաժական նշանակում է՝ երկխոսելու բոլոր ճանապարհները փակ են, ընդհանուր հայտարարի գալն՝ անհնար:
Այս պատմության մեջ ամենազարմանալին ու տարօրինակը ՆԳ նախարարի ու ոստիկանապետի հետ հանդիպումից հետո ՀՀ փաստաբաների պալատի ակադեմիայի ռեկտոր, պալատի նախկին նախագահ Արա Զոհրաբյանի հայտարարություն էր, թե ուժային կառույցի ներկայացուցիչների բավական ջերմ ու կառուցողական հանդիպում-քննարկում են ունեցել, բոլոր խութերն էլ կհարթվեն, կանցնեն-կգնան: Ավելին՝ ոստիկանությունն ու փաստաբանների պալատը համատեղ հուշագիր կկնքեն, որ հետագայում ոստիկանական բաժանմունքներում փաստաբանների նկատմամբ կիրառվող բռնությունը բացառվի: Ստորագրելիք հուշագիրն արդյոք երաշխի՞ք կլինի, որ ոստիկանները բռունցքները գործի չդնեն, ժամանակը ցույց կտա: Համենայնդեպս, փաստաբանների՝ մոտ մեկ ամիս տեւած բողոքի ակցիաների կուլմինացիան ոստիկանության համար լավագույն PR-ն էր: Քանի՞ գրոշ արժեր շաբաթը մեկ մի քանի կմ անցնելով բողոքի երթ անելը, ոստիկաններին ամենատարբեր որակավումներ տալը, եթե նրանց հետ նույն սեղանի շուրջը պետք է նստեիք, քաղցր-մեղցր զրույց ունենայիք ու ձեռք սեղմեիք:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
