Նիկոլ Փաշինյանն իրավունք չունի հուլիսի 15-ին Բրյուսելում կայանալիք եռակողմ հանդիպմանը որևէ զիջման գնալ, որովհետև հայկական կողմը խուսանավման և մանևրելու իրական հնարավորություններ ունի։ Այլ հարց է՝ նա կօգտագործի հողի վրա եղած շանսերը, թե ոչ։ Եթե օգտագործի, միջազգային հանրությունը կկանգնի մեր կողքին, Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում համոզմունք հայտնեց քաղաքագետ Դավիթ Ստեփանյանը։
Նրա խոսքով՝ ՀՀ կառավարությանը և անձամբ Նիկոլ Փաշինյանին պետք է Ադրբեջանի հետ խաղաղության հասնել, և գործող ռեժիմն այդ ճանապարհին պատրաստ է գնալ մեծ զիջումների։ «Խոսքն այն հայտարարությունների մասին է, որոնք արդեն արվել են՝ Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ճանաչում՝ Արցախը ներառյալ և մնացած ահռելի զիջումները, որոնք արդեն արվել են նոյեմբերի 9-ի թղթի կտորով։
Այսօր բանակցությունների սեղանին դրված է 3 ուղղություն, որոնց շուրջ չկա հիմնական կոնսենսուս։ Դա առաջին հերթին արցախահայերի անվտանգության և իրավունքների երաշխիքներն են։ Ադրբեջանը չի պատրաստվում այդ երաշխիքները տալ, բայց առանց այդ երաշխիքների հարցը չի կարող լուծվել։ Այսինքն՝ այստեղ փակուղային իրավիճակ է։ Լաչինի միջանցքում արցախահայերին խեղդելու Ադրբեջանի բոլոր քայլերն ուղղված են այս իրավիճակից դուրս գալուն, այնպես, ինչպես դա Ալիևն է պատկերացնում։
Երկրորդ ուղղությունը, որի մասով կոնսենսուս չկա, կոմունիկացիաների խնդիրն է, որտեղ մենք համաձայնել ենք Ադրբեջանին տալ ճանապարհ, բայց՝ ոչ միջանցք։ Ընդ որում՝ ճանապարհը պետք է անցնի ոչ թե Մեղրիով, այլ Սիսիանով։ Սա ևս մաքսիմում է։
Երրորդը դելիմիտացիա-դեմարկացիան է 1975 թվականի քարտեզներով, որոնք գտնվում են Մոսկվային գլխավոր շտաբի պահոցներում։ Այսինքն՝ ոչ մի անկլավ չպետք է լինի, այն է՝ մոտավորապես Ալմա-Աթայի հռչակագրի հիման վրա 1991 թվականի վարչական սահմանները գծվեն որպես պետական սահման։ Սրանից այն կողմ մեր ղեկավարությունը իրավունք չունի զիջումների գնալ»,- շեշտեց մեր զրուցակիցը։
Դավիթ Ստեփանյանի համոզմամբ՝ մենք ունենք շատ լուրջ հնարավորություններ ներքին ռեսուրսներով այս հարցերի համար առավել բարենպաստ մթնոլորտ ստանալու և պետք է ամեն ինչ անենք, որ Արցախում մեկնարկած խաղաղ շարժումը թափ հավաքի։
«Սա աշխատող տարբերակ է, բայց զարմանում եմ, որ մեր իշխանությունը չի ուզում այն օգտագործել։ Հիմա մենք տեսնում ենք, որ Արցախում շարժում է սկսվել (նկատի ունի «Միջանցքի ապաշրջափակման ժողովրդական շարժման շտաբի» բողոքի ակցիային, որի մասնակիցները երեկ քայլերթով շարժվել էին Լաչինի փակ միջանցք՝ պահանջելով բացել այն՝ խմբ.)։ Այդ շարժման մասին Երևանում զարմանալիորեն շատ քչերն են խոսում։ Մինչդեռ երեկվա ակցիան առաջին մեծ ակցիան էր, որի մասնակիցները պատրաստվում են գործողությունների՝ Լաչինի միջանցքը բացելու»,- ասաց քաղաքագետը։
Մեր զրուցակիցը շեշտեց՝ ինքը ոչ մի կերպ չի կարողանում հասկանալ, թե ինչու հայաստանյան՝ նույնիսկ իշխանական ԶԼՄ-ների կողմից ակցիան չլուսաբանվեց։
«Այստեղ հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ. հիմքում շատ լուրջ կասկածներ կան։ Փաշինյանը, կարծես թե, պետք է լինի ամենաշահագրգիռ մարդկանցից մեկը, որպեսզի այդ շարժումը ուժեղանա և մասշտաբներ ստանա՝ Հայաստանի բանակցային դիրքերն ամրապնդելու համար։ Բայց ես դա չեմ տեսնում. չգիտեմ՝ միգուցե այստեղ ինչ-որ երկակի խա՞ղ է գնում։ Ես տեսնում եմ ցանկություն՝ այդ ամենի մասին չխոսելու, չհանրայնացնելու, համաժողովրդական շարժման թափ չտալու, և դա այն դեպքում, որ պատերազմում պարտվելուց հետո մենք չենք կարող զենքով հարց լուծել։ Ժողովրդական շարժումը միակ կռվանն է, որ մեզ թույլ կտա ամրապնդել բանակցային դիրքերը»,- ասաց մեր զրուցակիցը։
Քաղաքագետը նաև հավելեց՝ այս պայմաններում կդժվարանա ասել՝ առաջիկա բանակցություններում Նիկոլ Փաշինյանն ինչի է ընդունակ։
«Կրկնում եմ՝ այսօրվա դրությամբ մենք ունենք ոչ մի զիջման այլևս չգնալու հնարավորություն, որովհետև այն զիջումները, որ Հայաստանն արել է Ադրբեջանին, մաքսիմումն էին, որ կարող էինք անել»։
