Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կառավարության երեկվա՝ փետրվարի 16-ի նիստի ժամանակ հայտարարեց, թե պատրաստ է «վերցնել ու կրել խաղաղության պայմանագրի պատասխանատվությունը»: Երկրի առաջնորդը փոխանցեց նաեւ, որ Երեւանն ավարտել ու Բաքվին է փոխանցել «խաղաղության պայմանագրի» հերթական առաջարկները: Նա նաեւ հույս հայտնեց, որ Ադրբեջանի համար ընդունելի կլինեն ներկայացված դրույթները:
Թե ինչպես կարձագանքի Ադրբեջանը, բարդ է ասել, բայց փորձը ցույց է տալիս, որ ի տարբերություն հայկական կողմի, որ «խաղաղության պայմանագրի» մասով Բաքվի ներկայացրած առաջարկներում անընդունելի կետեր չի նկատում, ադրբեջանական կողմը մեր կողմից ներկայացված առաջարկները մշտապես է չեղարկում:
Եթե անգամ ենթարդրենք, որ կողմերը համաձայնության են եկել, ու «խաղաղության պայմանագիրը», որ, ի դեպ, չվավերացված իրականության նման երկու տարուց ավելի սավառնում է օդում ու սղոցում մեր ուղեղը, կյանքի է կոչվում, ապա բնական հարց է առաջանում՝ ո՞րն է երաշխիքը, որ Ադրբեջանը հաջորդ իսկ վայրկյանին չի կրակելու կամ չի շրջափակելու Արցախը: Ո՞վ, ի՞նչ կառույց կամ պետություն է լինելու վերոնշյալ սցենարների իրագործումը կանխարգելող միջնորդը: Սրանք բոլորը խիստ առաջնային հարցեր են, որ, հուսանք, «դարի պայմանագիրը» կնքել պատրաստվող հայ պաշտոնյաները պատկերացնում ու հաշվի են առնում:
«Ազգ»ի ՔՊ-ամերձ աղբյուրները փոխանցում են, որ իշխող թիմում Ադրբեջանի հետ «խաղաղության պայմանագիր» կնքելուն ոչ միանշանակ են վերաբերվում: Հատկապես այն պատգամավորները, որ քիչ թե շատ առերեսվել են պատերազմին, չեն հավատում, թե պայմանագիրը բոլոր հարցերը կարող է տեղը գցել, Ադրբեջանին էլ ստիպել հետ կանգնել նվաճողական քաղաքականությունից:
Պայմանագրին առնչվող հարցերի հարցը սակայն շարունակում է հետեւյալը մնալ. դրա վավարեցման կրողն ու պատասխանատուն, հասկացանք, Փաշինյանն է, իսկ ո՞վ է իր ուսերին առնելու դրանից բխող հետեւանքները. միանշանակ՝ ՀՀ «հպարտ ու արժանապատիվ» քաղաքացին: Հետեւանքներն էլ, ցավոք, հայտնի չէ՝ ինչ տեսքով կամ բովանդակությամբ կարող են մեր գլխին թափվել:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
