Չի բացառվում, որ Ռուսաստանի գյուղատնտեսական ապրանքների ներմուծման «ցար» «Ռոսսելխոզնադզոր» կազմակերպությունն ու ՌԴ զբոսաշրջության պետական կոմիտեն հանդես գան համատեղ հայտարարությամբ: Առաջինն այն մասին, որ կտրուկ աճել է թուրքական գյուղատնտեսական ապրաքների որակը, երկրորդն էլ այն մասին, որ կտրուկ աճել է թուրքական լողափերում հանգստի պայմանների մակարդակը: Ամեն դեպքում սկսվում է ռուս-թուրքական հաշտեցման գործընթացը, այն բանից հետո, երբ Էրդողանը «անկեղծ սրտով» ներողություն խնդրեց Պուտինիցՙ թուրքական զինուժի կողմից կործանված ռուսական ինքնաթիռի համար:
Ի՞նչ ստացանք մենք այս արանքում: Արարատը չստացանք, Անիի ավերակները եւս, հայ-թուրքական նոր սահմանի մասին ճիշտ է խոսեցին Ռուսաստանում, սակայն միայն խոսեցին: Ադրբեջանը լարեց ապրիլյան առաջին օրերը, իսկ Ռուսաստանը չմիջամտեց իր համար այդ եղբայրասպան պատերազմին, նկատի ունեմՙ որպես կողմերից մեկի ռազմավարական դաշնակից, եւ վերջապես բացահայտվեց Կազանի աշխատանքային քարտեզը, ըստ որի մենք համաձայնել ենք շրջան շրջանի հետեւից տալ Ադրբեջանին, մինչեւ ԼՂ-ում անցկացվի տեղի բնակչության ազատ կամարտահայտում, որը կարող է տեղի ունենալ 5 տարի անց, 50 տարի անց, 500 տարի անց:
Օգուտ, փաստորեն, չքաղեցինք, անգամ հայրենական լոլիկը Ռուսաստան տոննաներով չտարանքՙ լրացնելով թուրքական լոլիկի թողած բացը ռուսական շուկայում: Այնպես որ, ոչ միայն քաղաքական, այլեւ տնտեսական օգուտ չքաղեցինք:
Հիմա հաշտվում են: Ճիշտ է, Պուտինը Էրդողանին պատասխան ուղերձ չի հղել, թե բաՙ ներում եմ, բայց դա ժամանակի հարց է, ինչպես Էրդողանիՙ ներողությունն էր ժամանակի հարց: Այսինքն հիմա առավել եւս օգուտ չենք քաղելու, ներելու են, պետք է ներեն…
Ու ի՞նչ, փաստորեն Արարատը մնաց հաջորդ անգամի՞ն: Դե մենք ինքնուրույն գրավել չենք կարող, ռուսները հաշտվում են, ամերիկացիները չեն էլ վիճել, Եվրոպան էլ անգլիական նավին հուզիչ ճանապարհում է, Հռոմի պապի ուժն էլ այդքան չի բավարարում. դեպի Արարատ աղավնի բաց թողնել բավարարում է, բայց Արարատը հետ բերելու համա՞ր… Չգիտեմ, համենայնդեպս հավատքով ամեն բան հնարավոր է, այլ հարց է, որ միայն հավատքով ոչինչ հնարավոր չէ:
Հիմա կսկսվի մի շատ հայաստանյան բան. ոմանք կասեն, թե Թուրքիա-Ռուսաստան մերձեցմամբ մենք պահը կորցրեցինք, ոմանք կասեն, որ մեզ համար շահեկան է, որ մեր դարավոր բարեկամն ու դարավոր թշնամին լավ հարաբերություններ ունենան, քանի որ այդկերպ ռուսները կզսպեն Թուրքիային, ոմանք էլ ոչինչ չեն ասի հիմա, այլ կսպասեն, որ Թուրքիայի ԱԳ նախարար Չավուշօղլուն ռուսական կողմի հրավերով գնա Ռուսաստան, վերադառնա, նոր ասեն:
Ու կրկին ամենակարեւորը չի ասվի, ոչ թե որովհետեւ չի ասվի, այլ քանի որ չգիտենք: 101 տարի է անցել, բայց մենք չգիտենք, թե ինչպես հետ բերել Արարատը: Գուցե ձեւ չկա՞ ու սա այն դեպքն է, երբ ոչ թե հույսը վերջինն է մեռնում, այլ վերջին մեռնողն արդեն մեռե՞լ է: Պարզ է մի բան, եթե հետ բերելու ցանկություն կա, ապա ինքն իրեն չի գալու, որովհետեւ ոչ Արարատն է սովորական սար, ոչ էլ մենք ենք Մուհամեդը:
Չնայած գուցե գիտենք, ուղղակի չենք ասում, որ թուրքերը չիմանան: Եվ այդպեսՙ 101 տարի:
