«Ձորի Միրո» ֆիլմում մի շատ հաջող հատված կա, որտեղ Քեռի Մանուկըՙ երիտթուրքերի խոստումներից պատմական բանականությունը կորցրած Գլակին սաստում էՙ «…քու խելքն ո՞ւր է, Գլակ, սուլթանի անուն փոխվավ, հո օսմանցու պլան չփոխվա՜վ» :
Ֆիլմի այդ հատվածը վերհիշեցի օրերս, երբ բռնության դեմ «պայքարող», բռնության պատճառով «հեղափոխություն» արած մարդիկ բռնություն գործադրեցին: Խոսքը «ԵՊՀ Ռեստարտ» նախաձեռնության անդամների կողմից ակտիվիստ Նարեկ Մալյանին տան մոտից առեւանգելն ու աղբաման նետելու փորձի մասին է:
Նիկոլ Փաշինյանի իշխանախլության կարեւոր կռվաններից մեկն էլ հենց բռնության դեմ պայքարն է եղել, բայց արի ու տես, որ նրա իշխանության ժամանակ, նրա ռանչոյի ձիապանները քաղաքի կենտրոնում մարդ են առեւանգում ու փորձում նրան աղբամանը գցել: Ի դեպ, վերջին երկուսի մասին. նոր իշխանությունները պնդում են, որ «Հին Հայաստանից» ոչինչ չեն որդեգրելու: Այո, ինչ խոսք, տեսնում ենքՙ «հին» Հայաստանից չեն ուզում որդեգրել, ասենք, մշակույթը, բայց հաճույքով որդեգրել են բռնությունը, որի հիմնադիր հայրերից ոմանք հիմա բանտում են, կամ մուծվել են արդեն: Բայց քանի որ հասարակական «նոր պարտիան» ավելի կաթոլիկ է, քանՙ Հռոմի պապը, որոշվել է Ուկրաինայից էլ մի բան ժառանգել (անշուշտՙ հումանիզմին ու միջմշակութային հարաբերություններին տուրք տալով)ՙ այս կամ այն մարդուն աղբաման նետելու գործելաոճը, որի առաջին փորձն արվեց Նարեկ Մալյանի վրա: Ուկրաինայում էլ էին նման կերպ վարվում նախկինների հետ, այստեղ էլ, այնտեղ էլ էին այդ ամենն իրականացնողները սորոսյան դինաստիայի անդամներ, այստեղ էլ, բայց, երեւի զուգադիպություն է, ասենքՙ Դավոսում Փաշինյան-Ալիեւ հանդիպման պես…
Բայց հիմա խոսենք ամենակարեւորի մասինՙ մարդ է առեւանգվել, բռնության ենթարկվել ու ստորացման շեմին հասցվել իր… խոսքի համար: Իհարկե, ամեն բարբաջանք ազատ խոսքի դրսեւորում չէ, բայց ամեն թափթփուկ էլ դատարան չէ: Թվում էՙ «Ռեստարտի» տղաներն իրենք իրենց դատավոր են հռչակել, «Նոր Հայաստանի» դատավորներ, եւ որոշել, որ Մալյանը պետք է աղբաման մտնի: Բայց մոռանում են, որ իրենք հասարակական այնպիսի համբավ ունեն, որ որեւէ մեկին չեն կարող վերեւից աղբամանը նետել, պետք է աղբամանի հատակից այդ մեկին ներս քաշեն, եւ կապ չունիՙ Նարեկ Մալյա՞նն է, թե՞ ուրիշ որեւէ մեկը, միեւնույն է: Նրանք պետք է հասկանան, որ անկախ ամեն ինչից դա ստորացուցիչ վերաբերմունք է մարդու հանդեպ:
Իսկ երկրի արդարադատության նախարարությանը կարելի է հարցնելՙ դուք տեղո՞ւմ եք, կարողանո՞ւմ եք աշխատել, թե՞ Սորոսյան հիմնադրամից նոր աղբամաններ ու, մարդու տեսքով, աղբատարներ եք պատվիրել:
Հ.Գ. Հանուն արդարության նշեմ, որ Նարեկ Մալյանն էլ բարի պտուղ չէ: Նա անարդարությունների մասին սկսեց բարձրաձայնել միայն այն ժամանակ, երբ իրեն զրկեցին անարդարություններ գործելու իրավունքից. արդար չէ:
