Քաղաքական եւ ոչ քաղաքական փոխակերպումների ժամանակներ ենք ապրում: Միայն նայելով խորհրդարանին ու լրատվամիջոցներին անգամՙ կարելի է այս եզրահանգմանը գալ:
Նոր խորհրդարանն այդ տրանսֆորմացիայի արդյունք է, երբ երկու կողմում գտնվող ուժերը դեռ պայքարում են դոմինանտության համար, իրար ոչնչացնելու մարմաջով չնկատելով եւ չգիտակցելով, որ այլՙ առավել նոր պահանջներ ունեցող ժամանակի մեջ ենք հայտնվել:
Վերջին արտահերթ ընտրությունները եւս այդ համատեքստում կարելի է դիտարկել, որոնք արտացոլել են ոչ թե հայերիս խնդիրները, այլ մեր վերը նշած տրանսֆորմացիան: Իսկ փոխակերպումը անվերջ գործընթաց չէ, անվերջ չի կարող շարունակվել, նա ունի սկիզբ, ընթացք եւ վերջ: «Հայաստան» դաշինքից Գեղամ Նազարյանը, գիտակցված, թե ինքնաբերաբար, սրա մասին էր ասում իր ելույթում, ի հեճուկս ընդհանուր արմատական հակադրության, երբ ասաց, թե ճգնաժամը չի վերացել, քաղաքական եւ հայերիս ներկայացված խնդիրներն այս ընտրություններով չեն լուծվել, գալու են երկիրը սիրող նոր մարդիկ, նոր ուժեր, ու նոր ժամանակ է սկսվելու, խնդիրները լուծելու ժամանակ:
Եւ փոխակերպումների ժամանակի տրամաբանության մեջ է, որ «Քաղաքացիական պայմանագիրը», որն իրեն համարում էր նոր ուժ, արագորեն հայտնվեց մինչեւ հիմա Հայաստանում գործող բոլոր քաղաքական կուսակցությունների կարծրատիպերի մեջՙ նմանվելով նախկիններին, լրատվամիջոցների աշխատանքի սահմանափակումների, բոլոր ֆինանսական հնարավորությունները սեփական բարեկեցությանն ուղղելու մղումները վկա, էլ չասած, որ կադրային բանկի որակի առումով ՔՊ-ն զիջում է բոլոր նախկիններին: Եւ հատկապես խորհրդարանական իշխանությունն ու ընդդիմությունը շատ են նման իրարՙ իրար ոչնչացնելու հին կարծրատիպի մոտիվը շարունակելով: Մոռացած մեր երկրին պատուհասած աղետի հրամայականները:
Ինչո՞ւ դա տեղի ունեցավ:
Դա տեղի է ունեցել տարածաշրջանում նոր առաջնահերթությունների, մեծ խաղացողների բարձրացրած նոր խնդիրներին համահունչ, մեր երկրում տեղի ունեցողը սինքրոնացնելով այդ խնդիրներին: Եթե հետ նայենք ու վերլուծենք Սերժ Սարգսյանի բոլոր քայլերը, որպես նախորդ տասնամյա իշխանության բացարձակ լիդեր, ապա նրա արած քայլերի հերթականության մեջ անգամ ամեն ինչ պարզ արտացոլված էՙ մինչեւ իշխանափոխության նախագծում եւ իշխանության հանձնում:
Բայց նոր անվանումներով ստեղծված նոր միավորները բոլորովին էլ չեն նշանակում բնականոն եկած նոր մտայնություն, իրոք նոր լուծումներ:
Նորը հայտարարելով չէ միայն, ոչ էլ քայլելով, ոչ էլ գոռալ-ճչալով, թե բաՙ կոռուպցիայի դեմ պայքար, ֆլան-ֆստան: Բայց երբ պատասխան ունենա այն հարցը /հանրության համարՙ շատերը դրա պատասխանն ունեն/, թե ո՞վ եւ ի՞նչ նպատակով է ստեղծել այդ նոր ուժը, ովքեր են կանգնած նրա ակունքներում, արդյոք մեծ պետությունների քավորությամբ տարածաշրջանային խնդիրներ լուծելո՞ւ, եւ ոչՙ մեր երկրի վերքերը բուժելու համար, եւ ընդդիմությունն էլ ընդհանուր քարտեզի մաս է, այդ ժամանակ մարդկանց աչքերը կբացվեն, եւ վերջապես նրանք կսկսեն խաղագումար դնել իսկապես երկրի խնդիրներով մտահոգ նոր մարդկանց վրա: Մինչդեռ հայ հանրությունը, ինչպես նախկինում, այնպես էլ այժմ վերածվել է թաքնված սեւ կարդինալների փորձարարության սուբյեկտի:
Վերջին արտահերթ ընտրությունները բացառություն չէին, որքան էլ ասեն, թե ժողովուրդն է հենց ուզել այս պատկերով խորհրդարան. ողջամիտ մարդիկ, որոնք գիտեն, թե առհասարակ ինչ էին այս վերջին ընտրությունները, ինչո՞ւ տեղի ունեցան, թե ինչպիսի ունիկալ գործիքների են տիրապետում հայկական ընտրական գործընթացի կորիֆեյները, պետք է վաղուց իրենց թաքստոցներից դուրս գային ու հայրենիքի փրկության մասին մտածեին:
