Գեներալը․․․

Աշխատանքը բանակում պատասխանատու և խիստ կարևոր առաքելություն է։ Բանակը մյուս մասնագիտությունների պես կարիերայով զբաղվելու տեղ չէ։ Այստեղ գործում  են խիստ, չոր ու կանոնավոր օրենքներ։ Եվ այս բազմաշերտ մասնագիտությունը թրծել ու թրծում են բազմաշնորհ սպաները։ 
Սպա լինելը պարզապես մասնագիտություն չէ, սպա լինելը կոչում է,  հոգեվիճակ։ Սպան ազգի հավատն է, հույսը, վաղվա խաղաղ օրվա կերտողը։ Սպայի ամենակարևոր հատկանիշը բարոյական կողմն է։ Եթե սա հանենք,  ամենը կփլվի․․․

Այսպիսի հատկանիշներով էր օժտված գեներալ-մայոր Արտուշ Հարությունանը, մարդ որ իր մեջ կրում էր բարոյական ամենաբարձր հատկանիշները։ Եվ հենց սա եղավ այն անկյունաքարը, որով նա ընտրեց վերոնշյալ հերոսական մասնագիտությունը։
Գեներալ Հարությունյանը  ակադեմիական գեներալ է.  սովորել է զինվորական բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում, գիտեր բանակի ողջ էությունը, ռազմական գործի բոլոր նրբությունները։
Ճակատագիրը, սակայն, Գեներալ Հարությունյանի ճանապարհը այլ կերպ էր կանխորոշել։ Աֆղանական պատերազմի ամենաթեժ ժամանակահատվածում Հարությունյանի հրամանատարությամբ գործող զորքը մասնակցեց մարտական գործողություններին, փայլուն կատարեց իր առջև դրված մարտական խնդիրը` չտալով գեթ մեկ զոհ։ Սա աննախադեպ  մարտական գործողություն է ողջ աֆղանական պատերազմի պատմության մեջ, և սրա վկայումն է նրան շնորհված արտահերթ զինվորական կոչումներն ու կրծքին շարված ոսկեզօծ մեդալները, որոնք կյանքի և մահվան, պատերազմի և խաղաղության գինն ունեին։

Երբ պետք է լքեր Աֆղանստանը, այդ լուրը հասնում է թշնամու հրամանատար Բասիրին, վերջինս նամակ է ուղարկում և որպես նվեր` սովետական միությունում արգելված  Նոբելյան մրցանակակիր գրող Ալեքսանդր Սոլժինցինի «Գուլագ արշիպելագ» գիրքը հետևյալ գրությամբ՝ « Ինձ հայտնի է , որ դու մեկնում ես Խորհրդային Միություն։ Դու մեր թշնամին էիր։ Բայց մեր ավագները հարգում են քեզ։ Ասում են՝ շատ եք օգնում բնակչությանը։ Ես ուզում էի ոչնչացնել քեզ, բայց չստացվեց։ Դու արժանի հակառակորդ էիր։  Ես քեզ տալիս եմ այդ գիրքը, որպեսզի ավելի լավ իմանաս, թե ինչպիսի իշխանության ես ծառայում։ Վերադրաձի՛ր քո հայրենիք և մի՛ մոռացիր Աֆղանստանն ու նրա երախտավոր ժողովրդին»։
Անցան տարիներ ու պատմության անիվը  կրկին փոխվեց, երբ Արցախում որոտացին առաջին արկերը։ Գեներալ Հարությունյանն իր ողջ ներուժով նպաստ բերեց Արցախում հաղթանակին և որպես պատերազմի թոհ ու բոհում կոփված զինվորական, մեծ ներդրում ունեցավ բանակաշինության գործում։
Գեներալն Արցախում անձամբ ղեկավարել է Մարտակերտի, Հադրութի, հետագայում նաև հարավ-արևելյան ուղղությունը՝ Գորիսի շրջանը և Բերձորի (Լաչին) միջանցքը։

Այս տարի լրանում է գեներալ Հարությունյանի հոբելյանական 80 ամյակը։ Վստահաբար այսպիսի հարուստ անցյալ և հսկայական գործ կատարած մարդիկ պիտի լինեն դասագրքերում, որպես զինվորականի նորօրյա օրինակներ։ Հայոց բանակում պիտի շատանան գեներալ Հարությունյանի կերպարը կրող սպաները, որոնք կլինեն խիզախ, գրագետ և ,ամենակարևորը, բարոյական մեծ հատկանիշներ ունեցող․ բանակը հզոր է իսկական զինվորականներով․․․
Շնորհավո’ր հոբելյանական 80 ամյակդ, փառք ու պատիվ քեզ ու քո կատարած գործին: Միշտ եղիր հերոսացումի ամենալավ օրինակ, որի առաջ անգամ թշնամին կխոնարհվի:

Վարդան ՄԿՐՏՉՅԱՆ