Ամեն ինչ պետք է անենք, որպեսզի Արցախի կառույցները, ստեղծագործական խմբերը մնան, աշխատեն, չցրվեն. ասում է ակտիվիստ Նարե Սիմոնյանը։
Նա մասնակցում է Արցախի «Մենք ենք, մեր սարերը» երգի-պարի պետական անսամբլի համար կենսական միջոցներ հայթայթելու աշխատանքներին։
Փետրվարից դրամահավաք է սկսվել. սրտացավ մարդիկ օգնում են, որպեսզի Արցախից բռնագաղթած անսամբլը Հայաստանում կարողանա գոյատևել, բեմ դուրս գալ և արցախյան բարբառով եգեր ներկայացնել։
Առնո Բաբաջանյան համերգասրահում «Մենք ենք, մեր սարերը» անսամբլը Արցախից բռնագաղթելուց հետո առաջին անգամ ելույթ ունեցավ։
30-40 հոգանոց խմբից 13-ն են մնացել։ Մյուսները կամ Հայաստանից դուրս են եկել կամ ապրում են տարբեր մարզերում, Երևան գալ չեն կարող, նաև սոցիալական կարիքից դրդված՝ այլ աշխատանքով են զբաղվում։
Համերգի տոմսերից ստացված հասույթը տրամադրվելու է անսամբլի աջակցությանը։
«Հայաքվե» նախաձեռնությունը ևս տոմսեր էր գնել, որպեսզի իր ներդրումն ունենա «Մենք ենք, մեր սարարի» պահպանման գործում։
2000 թվականին Սլավա Ապրեսյանն ու Տիգրան Մկրտչյանն են ստեղծել տարեցների «Մենք ենք մեր սարերը» անսամբլը, հետո սերնդափոխություն է եղել, երիտասարդներով է համալրվել խումբը։
Անսամբլի պետական կարգավիճակը Հայաստան տեղափոխվելուց հետո չի պահպանվել, այն գրանցված է որպես հասարակական կազմակերպություն և ջանում է գոնե այդկերպ գոյությունը շարունակել։
Երկացանկում արցախյան երգեր են, ինչես նաև ազգագրական ստեղծագործություններ։
Անսամբլի գեղարվեստական ղեկավար Վիտալի Ղազարյանը պատմում է, որ վերջին անգամ շրջափակված Արցախում են ելույթ ունեցել՝ առցանց մասնակցելով «Գութան» փառատոնին։
Արտիստները չեն հասցրել անգամ հագուսներն իրենց հետ վերցնել։ Ամեն ինչ մնացել է Արցախում։ «Տերյան» մշակութային կենտրոնն է «Մենք ենք, մեր սարերի» համար նոր հոգուստ կարել։
