Ապսուրդի ժանրից է ենթադրել, որ Ալիևի խոսույթում համառորեն կրկնվող «Զանգեզուրի միջանցքը» Հորադիզ-Զանգելանի հատվածի հոմանիշն է։ Ի՞նչ է՝ բացառապես Ադրբեջանի տարածքում պարփակված կապուղիները նա միջա՞նցք է կոչում և դեռ մատ է թափ տալիս, որ այն անպայման բացվելու՞ է։ Ոչ մի դեպքում չի կարելի արհամարհել, թե Բաքուն այս կապակցությամբ ինչպիսի խոսույթ է օգտագործում, քանի որ դրա ետևում հրեշավոր ծրագիր է թաքնված։
Ըստ ամենայնի, Բաքվի հաշվարկներում Վաշինգթոնյան գործընթացը լիովին տեղավորվում է Սյունիքի տարածքով միջանցք ստեղծելու ռազմավարությունում որպես մեկնարկային փուլ ։ Ակնհայտ է նաև, որ Ալիևին բոլորովին չի անհանգստացնում այն հանգամանքը, որ Վաշինգթոնի փաստաթղթերում բացակայում է «Զանգեզուրի միջանցք» արտահայտությունը։ Նա համոզված է, որ 99 տարին ավելի քան բավարար ժամանակ է քայլ առ քայլ միջանցքը կյանքի կոչելու, ապա Սյունիքը յուրացնելու համար։ Իհարկե, փառամոլ Ալիևը ջանք չի խնայի, որպեսզի այդ ամենը կատարվի իր կյանքի և իշխանության օրոք։
Ուրեմն՝ պետք չէ տրտնջալով փորձել Ալիևի խոսույթն արհեստականորեն հարմարեցնել մեր պատկերացումներին, այլ հարկավոր է սթափ գնահատել դրանից բխող վտանգները և հնարավոր բոլոր միջոցներով, ընդհուպ մինչև Բաքվի հետ բոլոր շփումների կասեցում, փորձել օր առաջ չեզոքացնել դրանք, քանի դեռ շատ ուշ չէ։
Արմեն Մելքոնյան, ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան, արևելագետ, պատմական գիտությունների թեկնածու
