Ես կպատմեմ, թե ինչ է լինում, երբ երեք աքլոր փորձում են կտցել երկու հավի: Ես կպատմեմ խորոզակռվին թամաշա անող թխսկանների արդեն հոժար ու մարմանդ կչկչոցների մասին: Կպատմեմ կողքի խցում նախօրեին կռտած խոզերի մասին, որ գնջեռի լափումից բթացած՝ խռռում են ու խռխռում: Ես, անշուշտ, պիտի պատմեմ սարուհանդից նոր եկած, թլֆած ու թրքոտ մորթով հորթերի, մալ ու մոզիների, էրինջների մասին, որ անդարդությունից որոճում են մամշոտած խոտը, որպես իրիկնային աղանդեր: Այս ախոռի բակում կատվային գզվռտոցների մասին կպատմեմ, որ ջազզային համարների ձայների են վերածվում: Ես այս գոմի (սա, իհարկե, ֆերմա չէ) աղոտ լամպից կխոսեմ՝ խավարին տկար դեղնությություն տվող մի լամպ, որի շուրջ հավաքվում են խի՜ստ բուսակեր ճանճերը: Ծանր ու գոլ հոտից, պակասող ջրից, անիլաճ անասնապահից, բոլո՜ր-բոլորից կխոսեմ, անգամ մթնագույն հեռվում պատեհության սպասող աղվեսի ռնգային մեղեդուց…
« …Հավաքվել են իրար գլխի սոսկ բնության պարզունակ աճով մեծացած, անջրդի ու սեզակալած մռութներով, պարարտ փորով, անորոշ ու բութ շորշոփային հայացքներով, առաջին հայացքից մարդանման երկոտնուկներ, որոնք չե՛ն եկել, այլ բերվել են՝ քշվել են մի հողոտ ճիպոտով: Սրանք իրենց հետ բերել են մի թունավոր, դոշ պատռող նենգություն, և ամեն շունչ-արտաշունչն էլ եռման փնչոց է՝ ներսի մաղձային հեղուկից: Հենց այսպես էլ պետք է լիներ. դիտավորյալ հրահրումներ, մանկամտային վեճեր, տուրուդմբոց, և, իհարկե, անկյունում պաշտպանված որձակի գոհունակ մի հայացք… բակային, բոստանային մարմիններ, որ խնամքով տեղավորվել են կոստյումների մեջ: Արածներն ի՜նչ է՝ ոչնչություն: Դիտավորյալ ոչնչություն: Պարզապես խառնաշփոթ ու գզվռտոց: Գզվռտոց, որ ստեղծում են համազգային տականքներն ու փչացած լամուկները՝ նրանք, ովքեր սագի ուղեղ էլ չունեն, ովքեր երկիր են «ղեկավարում» իներցիայով, ովքեր հայկականությունից հեռու լինելուց զատ՝ հակահայ են, որն ի դեպ աններելի է: Այս մարդիկ, խեղճուկրակ Հայաստանի մաշկին դիմադրողականությունից պայթող ու դուրս տվող բշտեր են»:
… Ես խոստանում եմ՝ մի օր կշարունակեմ սկսածս պատմությունը և հենց այն աղվեսի երգից էլ կսկսեմ, որ գիշերային հանդարտության մեջ հազիվհազ հասնում է ծերությունից հաչը հազի վերածված գամփռի ականջին, բայց… ներողություն, ես ինչպե՞ս ավարտին հասցնեմ կենդանական այս բալլադը, որը տևական գոյաքարշ է դարձել…
Հայկ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆ
