Երկար ու ձիգ 3 տարիներ…ԴՆԹ-ի մի քանի փորձ…
Հայաստանում սխալ պատասխանից հետո Գերմանիայում հաստատվել է, որ այդ փոքրիկ մասունքը հենց տիկին Գոհարի որդու՝ Արայիկ Բաղդասարյանինն է. հայտնում է «Որդիների կանչ» կազմակերպությունը։
Գոհար Դավթյանը 2,5 տարի սպասում էր որդու վերադարձին։ Արայիկ Բաղդասարյանը կամավոր է մեկնել պատերազմ, մասնակցել էր նաև 2016-ի քառօրյային ու լավ գիտեր, թե 18-20 տարեկան զինվորների համար ինչ մեծ ոգևրություն է տեսնել, որ իրենցից թեկուզ մի քանի տարով մեծ կամավորներ են կանգնած իրենց կողքին։
Տիկին Գոհարը պատմում է, որ որդուն չի էլ հասցրել տեսնել, ճանապարհել պատերազմ։ Դուստրն է զանգահարել, թե՝ մամ, տղադ գնաց։
«Նրան ես կարո՞ղ էի հետ պահել, չէի կարող, Արոս գնալու էր ու գնաց»,- պատմում է որդեկորուս մայրը։
Արայիկ Բաղդասարյանը ծնվել է 1996 թվականին։ 2001-02 թթ ծնվածների համեմատ՝ իրեն մեծ ու փորձառու էր համարում Ու այդպես էլ կար։ Նա կռվել է ամենաթեժ մարտերում, Ջրականում, եղել է ջոկատի հրամանատար։
Անհետ կորած համարվելով՝ Արայիկ Բաղդասարյանի մասունքների հստակ համընկնում 2,5 տարվա մեջ չի եղել, թեև ԴՆԹ անալիզներ են հանձնվել Հայաստանում, Ռուսաստանում, Հոլանդիայում, Գերմանիայում։
Տիկին Գոհարի վերջին հույսը մարեց. Արայիկի մասունքները նույնականացվել են։
Մայիսի 6-ին Արայիկ Բաղդասարյանի մասունքները կհուղարկավորվեն Եռաբլուրում։
Հենց այստեղ էր, որ անցյալ տարվա սեպտեմբերի 21-ին ոստիկանները, բռնի ուժ կիրառելով, ուղղակի ոտքուձեռքից բռնած, բերման ենթարկեցին Արայիկի մորը՝ տիկին Գոհարին։ Ու ոչ մի ոստիկան այդպես էլ չպատժվեց, ոչ ոք պատասխանատվության չենթարկվեց։
