Հավանաբար 1997 թվականն էր: Վազգենը նկարիչներին հանձնարարել էր Գրիգոր Խանջյանի «Վարդանանք» կտավի խոշոր կրկնօրինակը ստեղծել և ամրացնել Պաշտպանության նախարարության շենքի պատին: Մի քանի շաբաթ անց եկան ու զեկուցեցին, որ նկարը պատրաստ է:
Ասաց. «Գնանք տեսնենք»: Դուրս եկանք նախարարի հարկաբաժնից ու քայլեցինք շենքի մյուս թևը: Հեռվից նկատեց ահռելի կտավը: Դեմքին ժպիտ իջավ: Մոտեցանք: Այնտեղ արդեն նախարարին էին սպասում տարատեսակ ուսադիրներով զինվորականներ: Բոլորին բարևեց ու սկսեց զննել նկարը: Եվ հանկարծ ժպիտն անհետացավ, դեմքը գունատվեց ու աչքերը լցվեցին զայրույթի կրակներով:
Առաջին պահին չհասկացա, թե պատճառն ինչն էր: Մի անգամ էլ նայեցի նկարին ու նոր միայն տեսա նրա կատաղության շարժառիթը: Հաճոյասեր ինչ-որ մեկի հրահանգով նկարիչները «Վարդանանքի» հերոսների դիմանկարների արանքում տեղավորել էին նաև Վազգեն Սարգսյանի պատկերը:
Սկսեց հայհոյել ամենավերջին բառերով: Հրամայեց նկարն անմիջապես ցած բերել ու վերացնել «այդ այլանդակությունը»: Եվ առանց հրաժեշտի քայլեց դեպի իր աշխատասենյակ:
Թե ինչ պատահեց նրա հետ, ով որոշել էր «խմբագրել» Խանջյանի կտավը, ես չգիտեմ (կամ գուցե գիտեմ): Բայց դա արդեն էական չէ: Մի քանի օր անց «Վարդանանքի» կրկնօրինակը նորից շենքի ճակատին էր` գեղեցիկ ու անաղարտ:
