Մենք կամ վերադարձնելու ենք հողին իր տիրոջը, կամ կորցնելու ենք մեր երկրի ողնաշարը. Հրայր Կամենդատյան

Հողագործ պարեկը։

Մենք կանգնած ենք անդունդի եզրին, որտեղ մեր ամենամեծ հարստությունը՝ հայկական հողը, օր օրի դառնում է անպտուղ կիսատափաստան։ Գյուղերը դատարկվում են, իսկ եղածն էլ ծերերի ուսերին է մնացել, որոնք հազիվ մի փոքրիկ հողակտոր են մշակում միայն բնամթերային կենսապահովման համար։

Մինչդեռ մեր երիտասարդներին բերել, կանգնեցրել ենք մայրաքաղաքի փողոցներում՝ որպես պարեկ, մինչդեռ նրանց ձեռքը գութան ու բահ պիտի բռներ, ոչ թե մահակ ու ռադիոկապ։ Հողը պահակով չեն փրկի, հողը մշակողով ու տիրոջով են փրկում։

* Անխնա անկումը․ Հողերի զգալի մասը վերածվել է խոպանի, մոլախոտի և քարակույտի։ Այսօր չկա հող մշակող, որովհետև գյուղում ապրելն ու աշխատելը դարձել է անհնարին։

* Սխալ առաջնահերթությունները․ Պետական մեքենան զբաղված է ամեն ինչով, բացի երկրի հացն ստեղծողից։ Երիտասարդությանը մայրաքաղաքի ասֆալտին ծառայեցնելու փոխարեն` պետք է ստեղծել պայմաններ, որ նա գյուղում տուն դնի, հող մշակի և արժանապատիվ ապրի։

* Փրկության ճանապարհը․ Հողը խոպան դառնալուց փրկելու համար հարկավոր է անհապաղ համակարգային արմատական փոփոխություն՝ հստակ սուբսիդավորում, տեխնիկայով ապահովում և արտոնյալ վարկավորում նրանց համար,  ովքեր պատրաստ են քրտինք թափել սեփական հողի վրա։

Սա այլևս զուտ տնտեսական խնդիր չէ. սա ազգային անվտանգության և գոյատևման հարց է։ Հողը մեզնից վրեժ է լուծելու, եթե մենք շարունակենք անտարբեր նայել, թե ինչպես է մեր ձեռքով անապատանում այն հողը, որի համար արյուն են թափել մեր պապերը։

Ժամանակն է կանգ առնելու և գյուղացուն ու հողին տալու այն առաջնային տեղը, որը պատկանում է նրանց։ Մենք կամ վերադարձնելու ենք հողին իր տիրոջը, կամ կորցնելու ենք մեր երկրի ողնաշարը։

Հրայր Կամենդատյան, տնտեսագետ, «Հայաքվե» միավորման ներկայացուցիչ