Նախորդ երկու գրառումներս արագ տարածվեցին տարբեր լրատվամիջոցներով և առաջացրեցին բավական «բուռն» քննարկումներ։ Շատերը փորձեցին բանավիճել, շատերը՝ մեղադրել, շատերը՝ ազնվորեն չհասկացան, իսկ մի մեծ հատվածի համար՝ ակնհայտորեն ուղեղային առումով դժվար էր ըմբռնել, թե ինչ նկատի ունեի, երբ գրել էի, որ Վաղարշապատում իշխանությունը հաղթել է ոչ թե հանրային մեծամասնությամբ, այլ՝ ընտրական մաթեմատիկայով։
Բացատրություն «մաթեմատիկայի» մասին
ՏԻՄ համամասնական ընտրություններում մանդատները բաշխվում են Դ’Հոնտի մեթոդով։ Մեթոդը իրոք պարզ է․ յուրաքանչյուր ուժի ստացած ձայները հերթով բաժանվում են 1, 2, 3, 4 … թվերի վրա, և ստացված ամենամեծ 33 բաժանման արդյունքները (քանզի ավագանին ունի 33 անդամ) հերթով ստանում են մանդատներ։
Դա է ամբողջ «մաթեմատիկան»։ Ոչ մի կախարդանք, ոչ մի քաղաքական միստիկա․ պարզապես ալգորիթմ, որը հաճախ հակասում է հանրային տրամաբանությանը։
Այս ալգորիթմի արդյունքը՝ բառացիորեն հետևյալն է․ ՔՊ-ն «Թոփ 33»-ում հայտնվում է 19 անգամ, «Հաղթանակ» դաշինքը՝ 12 անգամ, «Մայր Հայաստան»-ը՝ 2 անգամ։
Ու հենց այս մաթեմատիկան էլ վեր է ածվում մանդատների․ ՔՊ՝ 19 մանդատ, «Հաղթանակ»՝ 12 մանդատ, «Մայր Հայաստան»՝ 2 մանդատ։
Ի՞նչ է սա նշանակում իրականում
ՔՊ-ն ստացել է ընդամենը 21.8% աջակցություն (15,298 քվե), բայց այս մաթեմատիկական մեխանիզմի շնորհիվ ձևավորում է 58% մեծամասնություն։
Սա է այն «մաթեմատիկան»։ Օրինականա՞ն է՝ այո։ Բայց լեգիտիմության լրջագույն հարցե՞ր է ստեղծում՝ նույնպես այո։
Քաղաքագիտորեն սա կոչվում է՝ մեծամասնություն՝ առանց մեծամասնության։
Դ’Հոնտի մեթոդը մեծ ուժին տալիս է ավելին, քան ստացել է, փոքրերին՝ քիչ, քան ստացել են։ Արդյունքում ստացվում է հենց այն, ինչ գրել էի նախորդ գրառումներում․ օրինականությունն ու լեգիտիմությունը սկսում են երկճեղքվել։
Դավիթ Անանյան, պետական գործիչ, տնտեսագետ
