Պատմաբան Վարդան Բալյանը գրում է. «1918 թվականի օգոստոսի 28-ին Երևան է ժամանում Կովկասյան ռազմաճակատում թուրքական զորքերի հրամանատար Խալիլ փաշան ՝ Կովկասում գերմանական ռազմական առաքելության ղեկավար գեներալ Կրեսս ֆոն Կրեսսենշտայնի, Ավստրո-Հունգարական կայսրության ներկայացուցիչ Ֆալկերշտեյնի, Վրաստանում Հայաստանի ներկայացուցիչ Ա. Ջամալյանի ու մի խումբ հայ հասարակական գործիչների ուղեկցությամբ: Գերմանացիների խորհրդով պատվիրակությանը կառամատույցում զինվորական նվագախմբով և պատվո պահակախմբով դիմավորում են ներքին գործերի նախարար Արամ Մանուկյանը, գեներոլ Սիլիկյանը, Երևանի պարետ, դերասան Արշավիր Շահխաթունին:
Խալիլը հայտնի էր որպես ներքին գործերի նախարար Արամ Մանուկյանի ընկեր: Երկու նախկին ընկերները իրար հանդիպում են ժպտադեմ, ջերմորեն՝ բարեկամական ձեռքսեղմումից հետո գրկախառնվելով:
Ի պատիվ բարձր հյուրերի կառավարության կողմից հանդիսավոր ճաշ է տրվում, որին մասնակցում են բոլոր մինիստրները, Ազգային խորհրդի նախագահը, կարճ ասած երկրի բարձրագույն ղեկավարությունն ամբողջ կազմով: Զինվորական նվագակցությամբ հանդիսավոր ճաշատոնը ընդմիջվում էր թուրքական ղեկավարության մեծարման կենացներով, իսկ ճաշի ավարտից հետո հյուրանոցից դուրս եկող բարձր հյուրերին դռների մոտ որոտընդոստ ծափերով ու բացականչություններով դիմավորեց հյուրանոցի մոտ հավաքված մարդկանց մեծ բազմությունը: Հաջորդ օրը դեսպանությունն այցելում է Էջմիածին, հանդիպում Հայոց կաթողիկոսի հետ…
Նորանկախ Հայաստանի Հանրապետութոյւն ժամանած թուրքերը Երևանում մեր երկրի ղեկավարության հետ քննարկում են Ադրբեջանին անցած Ջևանշիրի ու Վարանդայի փոխանակումը Զանգեզուրի ու Մեղրիի հետ, ըստ որում, թուրքերն առաջարկում էին, իսկ փաստացի պահանջում էին դատարկել Զանգեզուրը»:
