«Մեր երկիրը կանգնած է չափազանց լուրջ մարտահրավերների առաջ: Այդ մարտահրավերներն առաջին հերթին անվտանգային են, որոնք կառավարելու, մեր երկրի համար նպաստավոր արտաքին միջավայր ձեւավորելու համար մեզ անհրաժեշտ է Արտաքին գործերի նախարարություն եւ դիվանագիտական ծառայություն, որը կկարողանա վերցնել իր վրա եւ կիսել քաղաքական պատասխանատվությունը երկրի այսօրվա եւ ապագայի համար:» Ն. Փ.
ՀՀ վարչապետի օրեր առաջ տեղադրած գրառումն է, որից կարելի է ենթադրել մի քանի կարևորագույն ու տագնապալի փաստեր. 1)Հայ հանրությունն, իհարկե, գիտակցում է, որ կա գերխնդիր՝ Ադրբեջան անբւնով ու որ պատերազմական կրակները դեռ թեժ են, բայց մինչ այս հո՜վ-հով փռված այս կառավարությունը ցրողական ու հանդարտեցնող դիրք էր ընդունել ու փորձում էր հասարակությանը «հրել» դեպի հանդարտ կեցություն։ Հիմա, երբ սուտը որպես պետական գաղտնալեզու խոսք ընկալող այս իշխանության ղեկավարն ասում է, թե լուրջ մարտահրավերների առաջ ենք կանգած՝ անվտանգային մարտահրավերներ, սա մտածելու տեղիք է տալիս… (հենց հիմա ընթանում է զորահավաք-զորավարժանք և մոբիլիզման են պատրաստում երիտասարդության որոշ շերտերի)։ 2) Ի լրումն վարչապետի հայտնած հաջորդ մտքի՝ կասեմ, որ արտգործնախարար և դիվանագիտություն, իհարկե, պետք է, բայց փորձը ցույց է տալիս, որ այս իշխանությունը հեռու է բանակցային պաղ դատողությունից և ախմախ ամբիցիաներին տուրք տալով միայն ու միայն եղծում է նախկինում արված չնչին քայլն էլ։ Նախարարի պաշտոնում նշանակելով Ա. Միրզոյանին՝ արձանագրվում է հաջորդ մտքի զազրությունը, թե իր վրա վերցնի և կիսի քաղաքական պատասխանատվությունը երկրի այսօրվա և ապագայի համար. Հիմարություն։ Միրզոյանը կարող է միայն իր ղեկավարին հավատարիմ վեզիր որպես իմքայլական հեգնանքի արժանի թեզերը շաղ տալ, ընդ որում, աշխարհի կողմից «շան տեղ չդրվող» թեզեր։ Փորձը ցույց է տալիս նաև, որ մեր ջղաձիգ ղեկավարն ինքն էլ պատասխանատվություն կրելու հետ «հավես չունի», որովհետև ամբոխներ թմրեցնող «թիվ մեկ պատասխանատու, բայց ոչ մեղավոր» տխմարությունը հորջորջողից ի՞նչ սպասել։
Այս իշխանության կայմերին հուսացող մարդկանց ի գիտություն՝ Հայաստանը չի աճի քանի դեռ այս ոչուփուչ, պատրանքածին կառավարությունն է պարպում ղեկավարական «քա՜ղցր օշարակը»։ Այս մարդիկ արդեն սկսել են գիտակցել իշխելու փառավոր վիճակը, ենթարկեցնելու հաճույքը, իսկ լպրծուն լամուկները, որոնք սղլիկ ջանով խցկվում են ուր ասես՝ անհայրենիք պարմանիներ են, որոնց համար հրամայողի անձը էական էլ չէ։ Նախկինում նախագահի նկարի դեմ պայքարողները հիմա նույնպես անցնում են նույն մոդուլին, իսկ նրանք, ովքեր չեն կախել՝ կոստյումը պատռեք ու կտեսնեք կրծքներին իրենց ղեկավարի դիմանկարը։ Իսկ չորս ստորակետով և երկու վերջակետով բարբաջումներից, որոնք հիմա քիչ են գրվում Փաշինյանի էջում, ավելի խորունկ հայացք գցեք. Գուցե դրանք սիմվոլիստական դրույթներ են. չորսը՝ չորրորդ ղեկավար կամ չորրոդ իշխանություն, երկու վերջակետն էլ՝ երկրորդ… ծիծաշելի է, լալու աստիճան ծիծաղելի։ Դառնանք և զողորմի տանք մեր տենչերին ու երազներին…
Հայկ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆ
