Բոլոր թատրոններն իրավունք ունեն առանձին գոյատևել, բայց եթե նրանք մուտք են գործում պետական համակարգ, իրենց կարգավիճակի լիազորությունները հանձնում են պետությանը, և պետությունն ինքը կարող է որոշել տվյալ թատրոնի հետագա գոյության լավագույն ձևը։ Ով ստեղծել է թատրոնը, նա էլ թելադրում է պայմանները։ Եթե չես ուզում, որ պետությունը խառնվի քո գործերին, պետք է ասես՝ թողեք՝ ինձ համար ազատ գոյատևեմ։ Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում նամն տեսակետ հայտնեց Հովհ. Թումանյանի անվան պետական տիկնիկային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Ռուբեն Բաբայանը՝ անդրադառնալով «Գոյ» թատրոնի՝ կառավարության որոշմամբ Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնին միանալու փաստին։
«Խնդիրը հետևյալն է. Երևանին քանի՞ թատրոն է պետք։ Ո՞վ կարող է դա որոշել. իհարկե, միայն հանդիսատեսը։ Թատրոնները կենդանի օրգանիզմներ են։ Ամբողջ աշխարհում դրանք ծնվում, ապրում և մահանում են, հետո նոր թատրոններ են ծնվում։ Եվ որպեսզի թատրոնները կարողանան ծնվել, ազատ ստեղծագործել և ինչ-որ պահի մարդու նման մահանալ, այս ամբողջ բեռը չի կարելի պետության վրա դնել։
Դրա համար ամբողջ աշխարհում ընդունված է այսպես ասած մեկենասության համակարգը։ Այդ համակարգը նախ տալիս է ազատություն, երկրորդը՝ հնարավորություն է տալիս իրար կապել բիզնեսը և թատրոնը։
Ես մոտ 30 տարի է՝ խոսում եմ մեկենասության օրենքի մասին։ Բոլորը կարծես համաձայնում են, կուսակցություններն իրենց նախընտրական ծրագրերում ներառում են այդ կետը, բայց սայլն այդպես էլ տեղից չի շարժվում։ Կարծում եմ՝ այս հարցով պետք է քննարկում տեղի ունենա, հակառակ դեպքում նման դեպքերը կրկնվելու են»,- ասաց Ռուբեն Բաբայանը։
Նրա համոզմամբ՝ եթե գործեր մեկենասության մասին օրենքը, «Գոյ» թատրոնն իր համար անպայման մեկենաս կամ հովանավոր կգտներ։
«Որքան ես եմ հետևում գործընթացներին, պետությունը չի ասում, որ փակում է «Գոյ» թատրոնը կամ հեռացնում է անձնակազմին։ Պետությունն ասում է, որ վերացնում է թատրոնի ադմինիստրատիվ մասը, և որ ստեղծագործական զարգացման մասով «Գոյ»-ը որևէ պրոբլեմ չունի։ Համաձայն են թատրոնում դրան, թե ոչ, հավատում են, թե չեն հավատում, դա արդեն այլ հարց է։
Այսօր էլ՝ իմ նշած մեկենասության մասին օրենքի բացակայության պայմաններում, կան շատ հետաքրքիր մասնավոր թատրոններ։ Նրանք ամբողջովին ազատ են պետությունից։ Ես 25 տարի ղեկավարում եմ Տիկնիկային թատրոնը և կերազեի,որ այդ օրենքը լիներ ու ես պետությունից անջատվեի, հանգիստ ստեղծագործեի։
Պետական համակարգում բյուրոկրատիզմ կա՝ սկսած գնումներից, որոնք թույլ չեն տալիս ամբողջ ժամանակը ստեղծագործելուն տրամադրել։ Ես իմ կյանքում երևի մի տասն անգամ ավելի շատ ներկայացում կբեմադրեի, քան բեմադրել եմ, որովհետև ամեն օր զբաղված ես թղթաբանությամբ»,- ամփոփեց Ռուբեն Բաբայանը։
