Այսօրվա լուրերով հաղորդվեց, որ Հայաստանում կազմակերպվող եվրոպական շոուն կհամալրվի նաև Ուկրաինայի ղեկավարի այցով – այս ճոխ ներկայացմանը մասնակցելու համար Երևան պետք է ժամանի Վլադիմիր Զելենսկին։
Այլ երկրի ղեկավարին ընդունելու մեջ ինքնին վատ բան չկա։ Բայց ակնհայտ է, որ սա Հայաստանում հակառուսական միտինգ է լինելու, որի ընթացքում Արևմուտքը պատրաստվում է աջակցել գործող ռեժիմում իր գործակալներին, որպեսզի ստիպի Հայաստանին միանալ հակառուսական կոալիցիային։
Ընդ որում, հետաքրքիր է, որ երբ հայերը 44 օր կռվում էին, մեր եվրոպացի “բարեկամներից” ոչ ոք մեզ մոտ չեկավ։ Եվ երբ 120 հազար հայ տեղահանվում էին, դարձյալ ոչ ոք չեկավ։ Իսկ հիմա հանկարծ մենք նրանց ամենալավ բարեկամներն ենք։ Որովհետև նրանք մեզ մոտ գալիս են ոչ թե մեզ համար, այլ իրենց քաղաքական հաշվարկների համար։
Նպատակը Ռուսաստանի ձեռնարկություններն ու ռազմական բազան Հայաստանից դուրս մղելն է, Հայաստանին հակառուսական պատժամիջոցներին միանալուն հարկադրելը, որպեսզի նա խզի իր կապերը Ռուսաստանի հետ և դրանք փոխարինի Թուրքիայից ու Ադրբեջանից կախվածությամբ։
Ակնհայտ է, որ Վրաստանի և Ուկրաինայի դասերը մեր հանրության համար բավականաչափ ուսանելի չեն եղել։ Ուկրաինան կորցրել է միլիոնավոր մարդկանց, որոնք փախստական են դարձել, հարյուր հազարավոր մարդիկ զոհվել են արդեն ավելի քան չորս տարի շարունակվող հակամարտության ընթացքում։ Սակայն սրանում էլ մեզ համար դաս չկա։ Մենք ուզում ենք գնալ նրանց օրինակով։
1918 թվականին Հայաստանի դաշնակցական կառավարությունը որոշեց դառնալ Անգլիայի և Ֆրանսիայի դաշնակիցը և բոլշևիկյան Ռուսաստանի թշնամին։ Արդյունքում Հայաստանը կորցրեց իր տարածքի կեսը։ 100 տարի անց, հետևելով նույն քաղաքականությանը, մենք կորցրինք Արցախն ու Մեղրին։ Դասը դարձյալ չսերտվեց։
Ուկրաինայի և Վրաստանի աղետն էլ մեզ համար դաս չէ։ Շատ լավ, գնանք նույն ճանապարհով։ Միայն թե մենք Ուկրաինա չենք, մենք նույնիսկ Ուկրաինայի 1 տոկոսը չենք։ Մեր հարցերը կլուծվեն մի քանի օրում։
Առա՛ջ, բարեկամներ։ Առա՛ջ դեպի նոր Մայդան՝ ի ուրախություն Արևմուտքի։ Ի՞նչ տարբերություն, թե ինչ կլինի Հայաստանի հետ։ Փոխարենը Արևմուտքը գոհ կմնա։
Արթուր Խաչիկյան, ԱՄՆ Սթենֆորդի համալսարանի քաղաքագիտության դոկտոր
