Յոհան Սեբաստիան Բախն իր կյանքի ընթացքում ահռելի անձնական կորուստներ է կրել։ Սկզբում նա կորցրեց իր փոքրիկ դստերը, հետագայում ևս երեք երեխաներին և վերջապես իր առաջին կնոջը։
Ճակատագրի այս դաժան հարվածներից հետո նա նորից ամուսնացավ Աննա Մագդալենայի հետ, բայց տառապանքը շարունակվեց. միասին նրանք ստիպված էին հաղթահարել ևս չորս դուստրերի և երեք տղաների մահը: Ընդհանուր առմամբ, Բախը կորցրել է իր տասնմեկ երեխաներին։
Այս ողբերգությունները բազմաթիվ հետազոտողների և նրա երաժշտության երկրպագուներին հաճախ ստիպել են հարցնել իրենց՝ ինչպե՞ս կարող էր Բախը շարունակել ապրել այդքան կորուստներից հետո: Ինչպե՞ս կարող էր նրա սիրտը բաբախել, իսկ հոգին ստեղծել: Եվ ամենակարևորը՝ ինչպե՞ս է նա կարողացել շարունակել ստեղծագործել այսպիսի վեհ երաժշտություն՝ կանտատներ, կոնցերտներ։ Չէ՞ որ նրա ստեղծագործություններն աշխարհի ամենագեղեցիկ, նուրբ ու երջանկություն պարգևող երաժշտություններից են:
Պատասխանը Բախի խոր հավատքի մեջ է։ Նա իր յուրաքանչյուր ստեղծագործությունն ավարտում էր «Soli Deo Gloria» («Փառք միայն Աստծուն») բառերով և հաճախ սկսում «Տեր, օգնիր ինձ»։ Բախի համար ստեղծագործելը պարզապես գեղարվեստական գործողություն չէր, այլ անձնուրացություն։
Հավատքը նրա և Աստծո միջև շարունակական աղոթք էր:
Բախի ստեղծագործությունները լսելիս ոչ միայն երաժշտական անզուգական վերելք ենք ապրում, այլև մասնակցում ենք հոգևոր զրույցի։ Նրա երաժշտությունը գերազանցում է նոտաներն ու մեղեդիները՝ դառնալով կամուրջ առօրյայի և աստվածայինի միջև: Արվեստի և հավատքի այս միաձուլումը Բախին թույլ տվեց հաղթահարել անհավանական անձնական ողբերգությունները և ստեղծել գործեր, որոնք շարունակում են ոգեշնչել և հուզել մարդկանց մինչ օրս:
