Ռուս-ուկրաինական հավանական պատերազմն այսօր դարձել է, եթե չափազանցություն չլինի, Երկիր մոլորակի կարեւորագույն հարցերից մեկը, որովհետեւ դա կարող է լինել երրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբը, այն պատերազմի, որի մասին Ալբերտ Էնշտեյնը մի առիթով ասել է. «Երրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կկռվեն միջուկային ռումբերով, չորորդի ժամանակ՝ նետ ու աղեղով»:
Միով բանիվ՝ թեման գրավել է բոլորին՝ շարքային մարդուց, մինչեւ արվեստագետ-շոուբիզնեսմենների. հենց վերջինների կարծիքն էլ օրերս հրապարակել է ռուսական Gazeta.Ru լրատվականը՝ փորձելով գտնել հարցի պատասխանը, թե ինչ են մտածում պատերազմի մասին արվեստագետներն ու շոու բիզնեսի ներկայացուցիչները: Այդ հարցի պատասխանը՝ տարբեր մարդկանց կողմից՝ ստորեւ թարգմանաբար:
Վլադիմիր Պոզներ, լրագրող
«Ես շատ անհանգստացած եմ ստեղծված իրավիճակով եւ մեծ հույս ունեմ, որ ներխուժում չի լինի: Ես հակված եմ վստահելու մեր ղեկավարներին, որոնք հերքում են նման ծրագրերի մասին լուրերը, բայց վախենում եմ սադրանքներից: Ես վախենում եմ, որ այս կողմում եւ այն կողմում կան մարդիկ, ովքեր կցանկանային այս բախումը: Ես 75 տոկոսով վստահ եմ, որ պատերազմ չի լինի, բայց 25 տոկոսը գուցե»:
Յուրի Կարա, ռեժիսոր
«Ցավոք, պատերազմը հնարավոր է, քանի որ Բորիս Ջոնսոնը, Ջո Բայդենը եւ Վլադիմիր Զելենսկին վատ վիճակում են (քաղաքական առումով): Մենք հիշում ենք նմանատիպ օրինակ, երբ Բիլ Քլինթոնին իմպիչմենթի ենթարկեցին, եւ նա սկսեց ռմբակոծել Հարավսլավիան: Առանց նրան նախագահի պաշտոնից հեռացնելու այդ փորձի, Քլինթոնը չէր համարձակվի նման ծայրահեղ քայլերի դիմել: Պատերազմ, իհարկե, պետք չէ: Մեր ղեկավարությունն ամեն ինչ անում է դրանից խուսափելու համար: Հուսով եմ, որ կհաջողվի»:
Յուրի Լոզա, երգիչ
«Ես միշտ եղել եմ պացիֆիստ եւ դեմ եմ զինված բախումներին, ինձ համար նույնիսկ վատ խաղաղությունն ավելի լավ է, քան լավ պատերազմը: Ես ուզում եմ, որ մենք ընկերներ լինենք: Բայց խոսքը պայմանական գեներալների մասին է, նրանցից յուրաքանչյուրը երազում է փոքրիկ հաղթական պատերազմի մասին: Արտահայտություն կա՝ «Երբ հրացանները դղրդում են, մուսաները լռում են»: Ի վերջո, եթե պատերազմը սկսվի, ո՞ւմ է պետք իմ արվեստը: Ոչ մեկի: Ուղեւորվեք առաջնագիծ եւ խոսեք զինվորների հետ: Սրա միջով արդեն անցել ենք Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ, հերիք է: Սա պետք չէ ո՛չ արվեստագետների, ո՛չ էլ որեւէ մեկի համար: Գեներալներն ուզում են կռվել, քաղաքական գործիչները՝ պատերազմով ինչ-որ բանի հասնել: Ասում են, որ «պատերազմն ամեն ինչ դուրս է գրելու». այսպիսով՝ որոշ մարդիկ ցանկանում են դրա միջոցով լվանալ իրենց եկամուտները»:
Անատոլի Վասերման, հեռուստահաղորդավար
«Ուկրաինայի եւ Ռուսաստանի Դաշնության միջեւ պատերազմ հնարավոր է միայն Ուկրաինայի նախաձեռնությամբ: Նա բազմիցս ասել է, որ պատերազմի դեպքում այն կտեւի չորս օր: Որովհետեւ Ռուսաստանի Դաշնության զինված ուժերը՝ հնգօրյա պատերազմից հետո ներկայիս ռեկորդակիրները (խոսքը՝ 2008թ. Հարավային Օսիայի զինված հակամարտության մասին – Gazeta.Ru), կփորձեն գործել մեծ մարզիկների պես. պահուստ ապագա գրառումների համար: Մի¨նույն ժամանակ, պարզ է, որ Կիեւին ենթակա զինված կազմավորումների չեզոքացումը շատ ավելի քիչ ժամանակ է պահանջում: Կարծում եմ՝ Ուկրաինան կփորձի ինքնասպանություն չգործել»:
Իոսիֆ Պրիգոժին, պրոդյուսեր
«Շատ ռուսներ ուկրաինական արյուն ունեն, ուստի սա հավասարազոր է մերձավոր ազգականների հետ պատերազմի: Ուկրաինացի քաղաքական գործիչները պետք է սթափվեն եւ չխաղան իրենց խաղերը, ժողովուրդը թնդանոթի միս չէ. պետք է նստել, բանակցել, դիվանագիտական գործիքները առավելագույնս օգտագործել: Վլադիմիր Զելենսկին ինձ ապշեցնում է՝ լինելով հումորիստ՝ նա ամեն կերպ քննադատել է իշխանություններին: Բայց հիմա նա վերածվել է նույն խրտվիլակին, որի վրա ինքն էլ ծիծաղեց: Նախկինում մենք սիրում ու հարգում էինք նրան որպես ստեղծագործող մարդու: Բայց նախագահությունը Comedy Club-ը չէ, այլ մարդկանց ճակատագիրը: Նա կարող էր ընտրություններում հաղթել, հետո հեռանալ, ասելով՝ ասում են՝ չեմ քաշի: Այդ ժամանակ մարդիկ նրան ավելի շատ կհարգեն: Եթե, այնուամենայնիվ, նա ցատկեց այս գործի մեջ, ապա թող խաղա որպես քաղաքական գործիչ եւ դիվանագետ: Ես կողմերից ոչ մեկին չեմ մեղադրում. ինձ նյարդայնացնում է տեղեկատվական դաշտում փաստերի ու գործողությունների կեղծումը, որը Ռուսաստանը չի անում: Ամբողջ իրավիճակում ինձ ամենաշատը անհանգստացնում են արեւմտյան լրատվամիջոցների սուտը»:
Եվգենի Պոպով, հեռուստահաղորդավար
«Վստահ եմ, որ պատերազմ չի լինի: Տեղական ռազմական գործողություն հնարավոր է միայն այն դեպքում, եթե Կիեւը «տրորի» Դոնեցկն ու Լուգանսկը: Սակայն Զելենսկին հազիվ թե ինքնասպան լինի: «Պատերազմի» շուրջ աղմուկը, ես կասկածում եմ, Միացյալ նահանգների ներքին խաղն է: Գնաճ, միջանկյալ ընտրություններ, «ազատության ուղեկցություն» (բողոքի ակցիաներ ընդդեմ COVID-անձնագրերի – Gazeta.Ru) – այստեղ պետք է փնտրել: Մեր մայրցամաքում Վաշինգտոնը պարզապես «քաշվում է»:
Պատրաստեց՝ Գեւորգ ԳՅՈՒԼՈՒՄՅԱՆԸ
