Գրիգոր Առաքելյանի ՖԲ էջից, –
Պատմագիրները չեն արձանագրել և չէին էլ կարող արձանագրել այն բոլոր փաստերը, որոնք վերաբերում են տարբեր ժամանակաշրջաններում քաղաքական այրերի ուղղությամբ նետված առարկաներին։ Բայց, ինչ-որ մեկը, ինչ-որ առիթով պիտի փաստագրեր, օրինակ, Իրաքում 2008 թվականի դեկտեմբերին ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշի ուղղությամբ նետված զույգ կոշիկների մասին պատմությունը, որը (նկատի ունեմ զույգ կոշիկը) հետագայում աճուրդի շնորհիվ և վճարված պատկառելի գումարի դիմաց պիտի դառնար Բուշի նկատմամբ ատելությամբ լցված անանուն ֆանատի սեփականությունը։
Պատմական անցքեր արձանագրողների աչքից անկասկած պիտի վրիպեր նաև այդ դեպքից 5 տարի անց կոշիկ նետելու կրկնությունն այս անգամ արդեն Եգիպտոս այցելած Իրանի նախագահ Ահամադինեժադի ուղղությամբ։ Քաղաքական վերլուծաբանները միայն պիտի նկատեին, որ 1979 թվականին Իրանում հաղթանակած իսլամական հեղափոխությունից ի վեր, սա Իրանից առաջին բարձրաստիճան պաշտոնյայի այցն էր Կահիրե։ Այսքանը միայն։ Իսկ երկրի նախագահի ուղղությամբ կոշիկ նետելու փաստը պիտի մոռացվեր։
Ահմադինեժադի ուղղությամբ նետված առարկաների բազմազանությունը պիտի ապահովվեր 2009 թվականի ապրիլին Ժնևում կայացած «Ցեղապաշտության դրսևորումների դատապարտում» խորագրով խորհրդաժողովին արձակված կարմրագույն առարկայի շնորհիվ։ Միայն լրագրողական հանրույթը պիտի փաստեր, որ այս անգամ ԻԻՀ նախագահի ուղղությամբ նետված առարկան ոչ թե կարմիր կոշիկ, այլ լոլիկ էր։ Եվ այս արտառոց իրադարձության մեջ արձանագրվել է ընդամենն այն փաստը, թե նախագահ Ահմադինեժադը հանդիսության մասնակիցներին հավաստիացնել է, որ կարմիր առարկա նետող երիտասարդը եղել է մոլորության մեջ և չի գիտակցել իր արարքի խորհուրդը։
2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Աֆղանստանի Հերաթ քաղաքի Մայր Մզկիթում տեղի ունեցածը դարակազմիկ դեպքերի շարքին դասելը նույնպես արդարացված չէ, և բնականաբար չէր կարելի պատմագիրներից դիպվածն արձանագրելու ակնկալիք ունենալ։ Այդ օրը Խորհրդային բանակի դեմ մարտնչող Աֆղանստանի մուջահիդների շարժման ղեկավար Գուլբուդդին Հեքմաթիարի ուղղությամբ նետված առարկան նույնպես կոշիկ էր, իսկ ակցիայի նպատակը՝ Հեքմաթիարի Հերաթ այցելության դեմ բողոքը։ Կարձանագրեի միայն այն իրողությունը, որ այս անգամ, Հեքմաթիարի նկատմամբ ատելությամբ լցված ֆանատների բացակայության պատճառով, նետված կոշիկը աճուրդի չհանվեց։
2021 թվականի փետրվարին Իրանքի խորհրդարանում տեղի ունեցած կոշիկ նետելու դիպվածը նույնպես անուշադրության է մատնվել պատմագիրների կողմից։ Արձանագրվել է միայն կոշիկ նետելու դեպքից հետո Խորհրդրանի խոսնակ Մուհամմեդ ալ-Հալբոուսիի՝ դահլիճը լքելու փաստը, որը դժվար է արտառոց համարել։
Քաղաքական այրերի ուղղությամբ տարբեր առարկաներ նետելու փաստերի նկատմամբ պատմագիրների զրոյական ուշադրությունը չի վերաբերում միայն կոշիկներ ու լոլիկներ նետելուն։ Եղել են նաև կարտոֆիլ ու խնձոր նետելու դեռևս չարձանագրված փաստեր։
2020 թվականի Իսրայելի Քնեսեթի ընտրությունների նախօրեին վարչապետ Նեթանյահուին բաժին հասած հրեա կնոջ արձակած խնձորի հարվածը, նշանակետին դիպչելու պարագայում, կարող էր փոխել ոչ միայն Իսրայելի ընտրությունների ընթացքը, այլ նաև ողջ աշխարհի ճակատագիրը, որը փառք Աստծո, տեղի չունեցավ (նկատի ունեմ խնձորը դիպչելը նշանակետին)։ Տեղի ունեցավ միայն այդ կնոջ ձերբակալումը և հանգամանքները պարզաբանելու նպատակով հարցաքննությունների շարքը։ Բայց, այդպես էլ չարձանագրվեց նրա արարքի դրդապատճառը կամ, ինչպես գերադասում են օգտագործել ավելի գրագետ մարդիկ՝ մոտիվացիան։
Համոզված չեմ, որ 2019 թվականի դեկտեմբերին Սիրիայից հեռացող ԱՄՆ զինվորակաների ետևից կարտոֆիլ նետող հուսախաբ քրդերը մի օր կհիշվեն։ Եթե հիշվեին, ապա հայտնի չէ, թե Աֆղանստանից հեռացող ամերիկացիների ետևից ինչ կնետվեր։
ԻՆչևէ, տարբեր անձանց և ուղղություններով արձակված առարկաների բազմազանության մեջ կարձանագրվի՞ արդյոք շիշ նետելու դիպվածը։
