Ընտրություններում հաղթած լինելու վերաբերյալ Ն. Փաշինյանի կեսգիշերային բլեֆի բացահայտման գործում «Բարգավաճ Հայաստանի» ստացած ձայների գողության փաստերը, ինչպես տեսնում ենք, կարեւոր, թերեւս ճակատագրական դեր ունեցան բլեֆի հեղինակի ու նրան աջակցողների, ընդհուպ` նրանց ենթակա պետական ծառայողների համար: Եթե Գագիկ Ծառուկյանը շարունակի հետեւողական լինել բողոքարկման ներկա ընթացքը շարունակելու աշխատանքներում եւ ջանքեր թափի տեղական համապատասխան ինստանցիաներից հետո հարցը միջազգային դատարան ներկայացնելու ուղղությամբ, ապա, կարծում եմ, մենք կունենանք վավերական պատկերը վերջին խայտառակ ընտրությունների: Դա անհրաժեշտ է ի ցույց մեր ժողովրդի` Մայր հայրենիքում, թե Սփյուռքում, միաժամանակ անհրաժեշտ է՝ ի պաշտպանություն մեր գործարար դասի, որը վերջին 7-8 տարիներին հայտնվել է ոչ բարենպաստ պայմաններում, ներդրումային միջավայրի բացակայության, հարկահանության, պետական ռեկետի հետեւանքով:
Այս պայմաններում են նաեւ Գ. Ծառուկյան ու Սամվել Կարապետյան գործարարները, որոնք, հետաքրքրական զուգադիպությամբ: Հայ եկեղեցու բարերարներ են, առաջինը` Աբովյան քաղաքում Սբ. Հովհաննես Մկրտիչ, երկրորդը` Մայր աթոռ Սբ. Էջմիածնում դիվանատան, փառավոր դահլիճի եւ գողտրիկ մատուռի կառուցմամբ: Մեկ այլ զուգադիպությամբ, երկուսն էլ գտնվում են պետական ռեկետի ենթակա: Մեկի խոշոր ներդրումը հանդիսացող ՀԷՑ-ը արդեն իսկ խլվել ու «պուպուլիկացվել» է, իսկ մյուսի ցեմենտի գործարանը կխլվի շուտով:
Գաղտնիք չէ, որ Ն. Փաշինյանը հատուկ ատելություն ունի Հայ եկեղեցու բարերար հանդիսացողների նկատմամբ: Եթե ողջ լիներ բարեգործ Հրայր Հովնանյանը, որի միջոցներով կառուցվել է Սուրբ Աննա եկեղեցին Երեւանի կենտրոնում, նույնպես արժանացած կլիներ նրա «հատուկ» վերաբերմունքին: Բարեբախտաբար Փաշինյանը չգիտի մեր ժողովրդի պատմությունը. այլապես վաղուց պատմության դասագրքերից կհեռացվեին Դետրոյթի Սբ. Հովհաննես ոսկեգմբեթ եկեղեցին կառուցած Ալեք Մանուկյանի, Մարտիկյան ընտանիքի եւ մյուս բարերարների անունները, Փարիզի Ժան Գուժոն պողոտայի վրա գտնվող մեր տաճարի բարերար Ալեքսանդր Մանթաշյանցի, Կահիրեի ու Լոնդոնի առաջնորդանիստ մեր եկեղեցիների բարերար Գալուստ Գյուլբենկյանի, Սիսիանից Գորիս մեկնող ճանապարհի վրա կառուցված Սբ Տրդատ եկեղեցու բարերար Կառլ Սողոյանի եւ, վերջապես, աշխարհի բազմաթիվ քաղաքներում կառուցված հարյուրավոր մեր մյուս եկեղեցիների բյուրավոր բարերարների եւ, նույնիսկ, մեր հին թագավորների, ասենք, Կարսի Սրբոց Առաքելոց դեռեւս կանգուն տաճարը կառուցած Աբբաս թագավորի, Անիի, Վան-Վասպուրականի, Կիլիկիայի, Երուսաղեմի, Հալեպի, Աթենքի, Լիբանանի, Մոսկվայի եւ այլ վայրերի եկեղեցիները կառուցած արքաների, իշխանների անունները, մանավանդ որ նրանք եւ առհասարակ բարեգործները հարուստ են եղել, իսկ Ն. Փաշինյանը, ինչպես գիտենք, չի սիրում հարուստներին, այլ սիրում է նրանց հարստությունը:
Բնավ չեմ չափազանցում: Փաշինյանը անձամբ է տվել ասվածի ճշմարիտ լինելու փաստը: Նա մեր երեխաների դասագրքերից հանել է տվել Մեսրոպ Մաշտոցի անունն ու նկարը, թերեւս նրա համար, որ մեր սրբերից ամենասուրբը կառուցել է տվել Ամարասի դպրանոցն ու վանքը Արցախում…
***
Նախորդ օրը Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը ի պատասխան «Բարգավաճ Հայաստանի» բողոքարկմանը հայտարարեց, թե ձայների հաշվարկման ընթացքում թեեւ եղել են անճշտություններ, սակայն դրանք չեն կարող էական ազդեցություն ունենալ ձայների ընդհանուր թվի վրա: Այլ խոսքով, թերեւս ակամա, հանձնաժողովը հաստատել է ընտրությունների լեգիտիմությունը, որը, մյուս կողմից, այն բանից հետո, երբ պարզվեց, որ ստացած ձայների քանակով ՔՊ-ն չի կարող սահմանադրական առավելություն ունենալ եւ 2/3-ի առավելությամբ շարունակել իր բռնատիրական վարքագիծը խորհրդարանում, Ն. Փաշինյանն ինքն էլ է սկսել կասկածի տակ դնել լեգիտիմությունը ընտրությունների, ինչպես ընդդիմադիր կուսակցությունները:
Նորից խառնաշփոթ իրավիճակ՝ նիկոլական նոր խարդավանքների հեռանկարով: Հետեւաբար, «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդը, իմ կարծիքով, ընդդիմադիր մյուս առաջնորդների հետ պարտի միջազգային դատարանին դիմել եւ ստանալ իրավական գնահատական խարդախված ընտրությունների մասին:
«Զգուշություն լավ բան ի», պիտի ասեին իմաստուն վանեցիները:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
