Վանոն ՆԳ նախարարի պաշտոնը զբաղեցրեց գրեթե հինգ տարի, և այդ ընթացքում, Երևանում ու Արցախում դավադրաբար գնդակահարվեցին․․․

Բանաստեղծ Էդուարդ Մանվելյանի ՖԲ էջից, –

Լավ, դե որ տենց անկեղծ մթնոլորտ ա, ասեմ․

1992-ի ապրիլին, Արցախում սպանվեց Արթուր Մկրտչյանը։

Երևանում հաշվեհարդարներ սկսվեցին ՀՀՇ-ի և նորանկախ Հայաստանի մտավորականության միջև․

Ամիսների տարբերությամբ, 1994-ի ապրիլին և դեկտեմբերին սպանվեցին Վարդգես Պետրոսյանն ու Համբարձում Գալստյանը։

1992-ի  մարտի 8-ին Շենգավիթում, պայթեցվեց ավտոտնակ, զոհվեց 18 և վիրավորվեց 60 մարդ: Երևանում համառ լուրեր էին շրջանառվում, որ պայթյունի հետևում կանգած է ՀՀՇ-ն և զոհերի մեջ եղել են ՀՀՇ-ի հակառակորդներ: Գործն այդպես էլ չբացահայտվեց:

1992-ի հունիսի 10-ին, Երևանում, ոստիկանների կողմից գնդակահարվեցին 10-րդ դասարանի երկու շրջանավարտ՝ Արման Եսայանը և Մհեր Գաբրիելյանը։

1992-ի հունիս 28-ին, հատուկ վանոյի հրամանով, գնդակահարեցին երևանյան հայտնի հեղինակություն Դքի Նորոյին։

1992-ի սեպտեմբերի 18-ին, Ագարակ գյուղ տանող ճանապարհին դաժանաբար սպանվեցին ՀՀՇ-ի և Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական հակառակորդ, Աշտարակի Գործկոմի նախագահ Հովհաննես Սուքիասյանը և նրա վարորդը՝ Վլադիմիր Աբրահամյանը:

1992-ի նոյեմբերի 22-ին, մեր Աբովյանի Արամուս գյուղում, դարձյալ, հստակ Վանոյի կարգադրությամբ, սպանվեց դատախազ Լևոն Գաբոյանը:

1993-ի ապրիլի 17-ին, տարօրինակ և մինչ օրս մութ մնացած պայմաններում, սպանվեցին Շահեն Մեղրյանը և նրան ուղեկցող 8 ազատամարտիկները, ովքեր ուղղաթիռով վերադառնում էին Երևան։ Շահեն Մեղրյանի ու Վանոյի ընդհարումները հայտնի էին բոլորին։

1993-ի մայիս 3-ին, Երևանում, բացահայտ լկտի դաժանությամբ, հենց փողոցի մեջտեղում, ավտոմատներից գնդակահարվեցին երկաթգծի վարչության պետ Համբարձում Ղանդիլյանը, նրան ուղեկցող գեներալ Ժորա Իսահակյանը և Հակոբ Ունինիկյանը:

1993-ի հուլիս 22-ին, իր բնակարանի մոտ գտնվող այգում գնդակահարվեց ՊԱԿ նախկին նախագահ Մարիուս Յուզբաշյանը։

1993-ի հոկտեմբերի 18-ին, լևոնի ու վանոյի հետ ունեցած լուրջ ընդհարումներից հետո, դավադրաբար սպանվեց Մարտակերտի պաշտպանական շրջանի ղեկավար, գնդապետ Նորայր Դանիելյանը:

1994-ին հենց, Երիտասարդական պալատի մոտից առևանգվեցին Արթուր Հովհաննիյանը և Կարեն Ռաֆայելյանը: Մի քանի ամիս անց նրանց մարմիննեը գտան գնդակահարված:

Ասենք, կարամ է շարունակեմ՝ մինչև եսիմ ուր, բայց դեռ գիշերվանից, մտածում եմ ՝ մարդ պարապ լիներ, նստեր ու ձեր ողբի վրա խնդար ուղղակի, թե բա՝ արձակագիր կորցրեցինք․ բա Վարդգես Պետրոսյանն ո՞վ էր՝ խադավի՞կ։

վանոն ՆԳ նախարարի պաշտոնը զբաղեցրեց գրեթե հինգ տարի, և այդ ընթացքում, Երևանում ու Արցախում դավադրաբար գնդակահարվեցին վերը նշված մարդիկ։

Նայում ես լացողների տարիքին․ ուզում ես ասես, այ բալամ, ախ դու ուր, վանոն ուր, այ անչափահաս ջան, դու վանո ես հիշու՞մ, որ մի հատ էլ սեր ես երգում։

Ուրեմն, ուշադիր, ՀՀՇ -ն, կոմունիզմից նորանկախի հազիվ դարձած Հայաստան Երկիրը մի այլ կարգի բռնաբարեց, ու այլևս այդ երկիրը ոտքի չկանգնեց, և այօ, այս ամենի գլխին կանգնած է եղել ձեր պաշտելի արձակագիրը․․․ թուհհհ արաաա․․․․

Հա, մի բան էլ, Հրանտ Մաթևոսյան ցիտողներին․

Հրանտը մինչև գետին ու վեր հասցեով պարտական էր վանոյին, և հենց վանոյի բռունցքի հարվածով սեղանին, առանց ընտրության ու ձայնի իրավունքի, Հրանտի սիրով և համաձայնությամբ, Իգնատիչը դարձավ ՀԳՄ նախագահ, որովհետև այդպես կարգադրեց վանոն՝ «Հրանտն ա ու վերջ»։

Անուղղելի եք բալամ, էս ժողովուրդը երբեք խելքի չի գա․ մարդամեջ մնալու ու ձևերով լայքեր տանելու, ներկա գրվելու ու հեղինակության գագաթին մնալու վախից, տեղում արձագանքում եք։

Մարդը նասկիներով ու գառասկոպօվ վատ տղա էր, ու թե արձակ էր գրում, թե երգում էր, թե ասմունքում, թե պարում՝ դօ լամպօչկի!!!

Անտեր մնացածը մոռացա ավելացնեմ․ նիկօլայ փաշիկին ուղղված հարցին, թե ո՞վ է ձեր նախընտրած քաղաքական գործիչը, գերագույն գլխավոր մուտիլօվչիկը պատասխանել է՝ Վանո Սիրադեղյանը։