44 օր շարունակ բայրաքթարներն ու անօդաչու թռչող սարքերը մեր գլխին տեղատարափ անձրեւի պես էին թափվում: Դա ոչ թե ինքնաձիգների, այլ տեխնիկայի կռիվ էր. հաղթեց նա, ով ավելի լավ էր տիրապետում ոչ թե ցամաքով, այլ օդով ռազմական գործողությունններ ծավալելու արվեստին: Նույն պատկերն այժմ, ցավոք, Ուկրաինայում է:
Կիսասոված, կիսամերկ ու ահաբեկված մարդիկ ապաստարաններ են փնտրում: Նրանցից շատերը, որ անգամ ինքնաձիգի ձայն չեն լսել, այժմ ամեն վայրկյան շչակների կամ ԱԹՍ-ների՝ ականջ սղոցող ձայնից փեթակից փախած պարսի նման անկանոն այս ու այն կողմ են փախչում: Հենց նույն պատկերը 2020-ի սեպտեմբերի 28-29-ին Արցախում՝ Մարտունի քաղաքում եմ տեսել: Մահվան շունչը զգացած ու ահաբեկված մարդկանց աչքերին նայելուց ավելի ահասարսուռ բան չկա աշխարհի վրա: Նույն պատկեր ուրիշ մեկին տեսնել չեմ ցանկանա, քանի որ դա հետո ուղեկցում է ամբողջ կյանքի ընթացքում:
Այժմ ցավով եմ արձանագրում, թե ինչպես են սոցիալական ցանցերում անիծում ուկրաինացիներին, ինչ է թե այդ երկրի իշխանությունը 44-օրյա պատերազմի ընթացքում պաշտպանել է Ադրբեջանին: Կամ էլ ուկրաինացիները մեր դարդով չեն տապակվել, զորավիգ չեն եղել մեզ: «Թող սեփական մաշկի վրա զգան այն ամենն, ինչ մենք ենք զգացել»,- Facebook-ի իր էջում գրել էր իմ ընեկրենրից մեկը: «Մի՛ անիծիր». անձնականա նամակով հորդորեցի նրան: Ու այժմ բոլոին եմ խնդրում՝ հասարակ մարդկանց պատերազմով մի անիծեք, մի մաղթեք տեսնել այն դժոխքը, որն անգամ դուք չեք տեսել: Պատերազմ տեսած մարդը նույն արհավիրքն անգամ թշամում չի ցանկանա:
