Սեպտեմբերի 26-ին Կոնդի սուրբ Հովհաննես եկեղեցուց Քանաքեռի գերեզմանոց ճանապարհին ես լուսավոր հիշողությունների շղթա էի հյուսում 74 տարեկանում այս աշխարհին հրաժեշտ տված հորեղբորս՝ Պետրոս Դավթի Մարգարյանի մահճի շուրջ, որը շարունակում էր մեր՝ սերնդեսերունդ ազգանունը: Նա ոստիկանության բարձրաստիճան պաշտոնյա էր եղել, հայրենի պետության սյունն ամուր պահող, եզակի մտավոր պաշարով, հոգեւոր ժառանգությամբ, իրեն փոխանցված հսկա գրադարանը ոչ միայն կարդացած, այլեւ՝ յուրացրած, եւ նրա՝ այս աշխարհից հեռանալով մի մեծ, անվերջանալի թվացող զրույց բազմակետ շարեց… Հոգեւորականն աղոթք կարդաց, եկեղեցու մեջ հրաշալի մի ձայն մեղեդի շաղ տվեց, եւ քանի որ որեւէ մեկը դամբանական չկարդաց, ես գրեցի բառերն այս ժլատ, որ նրա համեստ կերպարն այսքան լուռ չմնա:
Հայրենի հողը ամուր թող գրկի քեզ նման առաքինի մարդուն: Փարվիր հայրիկիս, երբ վեր սլանաս…
Արցունքով եւ մեծ սիրով՝ քո
ԱՆԱՀԻՏ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ
