Հայրենասիրության «մոդելավորում»
Ո՞վ կարող է տալ «Հայրենասիրություն» բառի սահմանումը:
Մյուս ժողովուրդների մասին դժվարանում եմ կարծիք հայտնել, բայց մեզ համար Հայրենասիրությունը բառ չէ, «գաղափարաբառ» է: Մեզ համար Հայրենասիրությունը հայրենիքի նկատմամբ ունեցած անկրկնելի սիրո զգացում է: Իսկ Հայրենիքը հայի ազգային ինքնության հիմքն է, որտեղ հայն իր պատմությունն ու մշակույթն է կերտում:
Ուրիշների Հայրենասիրության մասին պատկերացում չունեմ, բայց հայի համար Հայրենասիրությունն այն զգացողությունն է, որը Հովհաննես Շիրազի օգնությամբ մեզ տրամադրում է լեռն Ալագյազից բացի, նկատել նաեւ «աշխարհի թագ՝ քանց թագավոր՝ Մասիսը ճերմակ»:
Վստահ չեմ, որ մյուս ժողովուրդներն էլ կարող են ասածս ընկալել, բայց հայերենով Հայրենասիրությունը միայն մեծատառով պետք է գրվի:
Հային ճանաչողը պետք է լավ իմանա, որ Հայրենասիրությունը անմեկնելի սերն է Հայրենիքի նկատմամբ, որը միայն հայի ծննդավայրն ու հային քաղաքացիություն շնորհող կենսավայրը չէ:
Հայրենասիրությունն այն զգացողությունն է, որ երբ Հայրենիքովդ ես երդվում, Պարույր Սեւակի նման ձեռքդ պիտի դնես սրտիդ վրա՝ սեղմելու նման, որ հանկարծակի չպայթի դողից:
Մյուս ժողովուրդների հարցում իրավասու չեմ, բայց մեր Հայրենիքը հոգնակի գաղափարաբառ է, կազմված՝ «ք» հոգնակիակերտ մասնիկով, քանի որ մեր Հայրենիքի մեջ ներառված են Հայաստանի Հանրապետությունը, Կիլիկիան, Արցախը, Մուշն ու Սասունը, Ղարսն ու Արդահանը, Վանն ու Ալաշկերտը… Այդ պատճառով էլ Հայրենասիրությունը հայի համար նույնպես հոգնակի գաղափարաբառ է:
Մյուս ժողովուրդների հարցում վստահ չեմ, բայց մեզանում հայի ոգին փառավորող Հայրենասիրությունը մոդելավորում չունի: Չկան Հայրենասիրության կայսերական, ամբողջատիրական, միապետական, լիբերալիստական, ժողովրդավարական ու գաղափարապաշտական մոդելներ:
Ու ես վստահ կարող եմ ասել, որ պարտության հետեւանքով Հայրենիքի կորուստը Հայրենասիրությամբ տառապող մարդու համար չի կարող ինքնիշխան պետության հիմք լինել:
ԳՐԻԳՈՐ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
