Բնության հետ ներդաշնակ ապրելու, հողը մշակելն ու բանջարանոցային բարիքներ ձեռք բերելու նվիրվածությունը հոգեկան բավարարվածություն, նունիսկ բերկրանք համարող ամերիկահայ ճանաչված վիպասան Քրիս Բոհջալյանն իր կայքում զետեղել է հետաքրքրական ու ինքնատիպ մի նկարագրություն, որ բացահայտում է գրողի կենսագրության մինչ այժմ մեզ անհայտ էջերը:
Հիշեցնենք, Բոհջալյանը «Նյու Յորք Թայմսի» բնութագրմամբ հեղինակ է ամենալավ վաճառվող (bestselling) 22 գրքերի, որոնք թարգմանվել են 35 լեզուների եւ որոնցից երեքը ֆիլմի են վերածվել: Նրա վերջին հատորը վերնագրված է «Hour of the Witch» (Վհուկների ժամանակը), որի պատմական իրադարձությունները կապված են Հյուսիսային Ամերիկայում ընտանեկան բռնության պատճառով իրականացված ամուսնալուծության հետ, տեղի են ունենում 1662-ին Բոստոնում: Իր նախորդ գործերից են «Ինքնաթիռի ուղեկցորդուհին», «Մանկաբարձուհիները», «Հյուրասենյակ», «Ավազե դղյակի աղջիկները» եւայլն:
Բոհջալյանն իր կնոջ եւ դստեր հետ ապրում է Լինկոլնի (Վերմոնտ) կենտրոնական հատվածում: Բուսակեր է եւ շատ է սիրում ճաշակել խաչապուրի (կամ պանրով բյորեկ), հատկապես եթե պատրաստված է մորաքույր (հորաքույր) Ռոզ Մարի Մուենչի բաղադրատոմսով, կադաիֆ եւ խմելՙ թան: Նախնիները համիդյան ջարդերից վերապրածներ են եղել:
Իր կայքում «Ինչո՞ւ զբաղվել բանջարանոցով» հարցին պատասխանում է գրելով, որ «զբաղվել» բայը բազում գործողություններ է ներառում իր մեջ, եռանդուն ջանքերՙ սկսած կռանալ, բարձրանալուց մինչեւ հողը մշակել, վարել, տնկել, ցանել, ջրել, մոլախոտերը հեռացնել, հնձել, քաղել, լվանալ եւ ի վերջո ըմբոշխնել: Այսինքն «զբաղվելը» բավական աշխատատար է, եւ եթե ավելացնենք, շարունակում է նա, որ բավական էլ ծախսատար է այդ «զբաղմունքը», ապա արդարացված կլինի իմ հարցըՙ «ինչո՞ւ, ուրեմն, զբաղվել բանջարանոց պահելով»: Պատասխանը պարզ է: Որովհետեւ դա մեզ կապում է մեր այն աշխարհի հետ, որի մի մասնիկն ենք: Որովհետեւ ստամոքսի քաղցը հագեցնելուց բացի, մեզ նաեւ հոգեկան բերկրանք է պատճառում: Որովհետեւ այդ «զբաղմունքը» մեզ երջանկացնում է, եւ կինս ու ես ամառը չենք պատկերացնում առանց դրան: Ես շատ լուրջ եմ վերաբերում այդ զբաղմունքին եւ ծնողական հոգատարություն եմ ցուցաբերում բույսերին, տնկիներին, պտղատու ծառերին: Այդ «աշխատանքը» ինձ մեծապես հանգստանցում է, վերացնում լարվածությունը: Ինձ համար դա նման է հեծանիվ քշելուն: «Կարծում եմ մեր հարեւաններն էլ են նույն հաճույքը զգում բանջարանոց պահելով», եզրակացնում է Բոհջալյանը, որ որոշ ժամանակ որպես սյունակագիր աշխատակցել է «Բրլինգտոն ֆրի պրես» պարբերականում:
