ԽՈՍՈՂԸՙ ՉԳԻՏԻ, ԻՄԱՑՈՂԸ ՉԻ ԽՈՍՈՒՄ

6

Ես ու իմ նմանները,մի օր կգտնենք մեր աշխարհը…

հեղինակՙ Շանթ Նավոյան

Օդի մեջ խառնված կարոտի հոգոցները կուտակվել ենՙ դառնալով գիրք,որի բովանդակության մեջ ամփոփվել է կիսատված սիրո խենթ մտորումներն ու ապրումային խոսքերը:

Հունիսի 18-ին ժամը 19:00-ին Մետրո թատրոնում տեղի ունեցավ արցախյան 44-օրյա պատերազմում անմահացած Շանթ Նավոյանի հեղինակած գրքին նվիրված երեկոն:

Գրքի առաջին էջերում տեղ են գտել Շանթիՙ տարբեր տարիների հեղինակային գրառումներըՙ համեմված մի քանի մեջբերումներով իր սիրելի գրքերից կամ երգերից: Երկրորդ մասում զետեղված է Շանթի նոթատետր-օրագիրը, որում պատերազմի օրերին նկարագրել է իրենց անցկացրած օրերը, զգացողություններն ու ապրումները:

«Սաղավարտը մարմնի մաս էր դարձել, որից երազում էինք ազատվել», զինվորի նոթատետրը ընտանիքը գտել-թերթել է, երբ տղան արդեն ազատվել էր սաղավարտից:

«Գիրքը Շանթի երազանքներից մեկն էր, որը մենք պարտավոր էինք իրականացնել: Շանթը գրառում ուներ, որի տակ նշում էր արել դեռ չգրված գրքից: Այն լռությունը, որը կար նրանից հետո, պետք է լցվեր նրա խոսքերի զրնգոցով, ու հիմա այս գիրքը կխոսի իր փոխարեն»,- ասում է Էլեն Նավոյանըՙ Շանթի մայրը:

Դահլիճում բոլորը գրքից չէին կտրում թաց աչքերը: Շանթի խոսքի հմայքը, բառապաշարի անսահմանությունը ստիպում էր կարդալ ու զարմանալ, կարդալ ու հիանալով չհագենալ: Նրա զգացած սերը գեղեցիկ էր նույնքան, ինչքան հավատարմության նրա օրինակը: Գրքի երրորդ հատվածում Շանթի ընտանիքի, ընկերների, հարազատների գրառումներն էին նրա մասին:

«Շանթի գրառումներից չեմ կարող առանձնացնել որեւէ հատված, որովհետեւ վստահ կարող եմ ասել, որ ամեն բառը, տողը, միտքը անգին գանձեր են: Հարազատների գրառումներից ամենաշատը հուզվել եմ Շանթի Ջուլիկ տատիկի նամակից, որը նախքան գրքի հրատարակվելը չէի կարդացել, իրենց կապը շատ ուրիշ էր, ու Շանթը միշտ ասում էր, որ իր տեսակի, ճաշակի, արվեստին ու գրականությանն այդքան մոտ լինելու մեջ ամենամեծ դերը Ջուլիկ տատիկինն է եղել»,-պատմում է Շանթի սիրած աղջիկըՙ Էլենը, ապա ավելացնում.

«Շանթը այնքան է խոսել ու գրել մեր մասին, որ ես որոշեցի «գրքին գրքով» պատասխանել, դեռ հստակ չգիտեմ երբ, բայց օրերից մի օր ես կանեմ դա, չէի կարող ուղղակի 1-2 գրառումով ներկայանալ, այդ իսկ պատճառով իմ գրառումներից ոչ մեկը չկա գրքում եւ թերեւս ոչ ոք չգիտերՙ ինչու…»:

Գիրքը տպագրվել է 1000 օրինակով: Վաճառքը բարեգործական նպատակ ունի: Նպատակըՙ հանգանակված գումարով, Շանթի հիմնադրամի անունից Արցախյան պատերազմում զոհված ու վիրավոր տղաների քույր-եղբայրների համար կրթական ծրագրեր իրականացնելն է:

Գրքի էջերը բացվում են, միտք սնող, հոգին անապատացումից փրկող նրա խոսքը կենդանացնում: 180 էջերը, որոնց վրա հավերժ դաջվել էին հերոսի 18 տարիները, միշտ ներկա են պահելու նրան ծանոթ ու անծանոթ օջախներում…