ԷԼԱԴԱ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ, ՀՊՄՀ լրագրության, 3-րդ կուրս
Արցախում սեպտեմբերի 27-ի վաղ առավոտից Ադրբեջանի զինված ուժերը հրետակոծում են Արցախը եւ խաղաղ բնակավայրերը, որի հետեւանքով բազմաթիվ մարդիկ անտուն են մնացել կամ էլ անդադար հրետակոծության տակՙ բնականաբար ապահով վայր չեն համարում իրենց բնակավայրը:
Այս ամենի հետեւանքովՙ հիմնականում կանայք երեխաների հետ միասին եւ ծերերը, ստիպված տեղափոխվել են այլ բնակավայրեր, իսկ մի մասըՙ Հայաստան:
Արցախցի ընտանքիներից մի քանիսն ապահով վայր են համարումՙ Կոտայքի մարզի Չարենցավան համայնքի Արզական վարչական տարածքը:
Ոմանք բնակվում են հանգստյան գոտիներում, իսկ մյուս մասին մի շարք բարերար արզականցիներ հյուրընկալել են հենց իրենց տանը եւ միասին հաշտ-համերաշխ ապրում ենՙ մեկ տանիքի տակ:
Արզականցի բարերար Բագրատ Սիմոնյանն ՙ իր որդու նախաձեռնությամբ, մեծ սիրով եւ հոգածությամբ է հյուրընկալել Գրիգորյանների ընտանիքը:
Բագրատ Սիմոյանը հիշում է այն օրը, երբ արցախցիներին բերել էին գյուղ, գյուղապետարանից զանգահարել են իրեն, նա էլ տունը տրամադրել է այս ընտանիքին, իսկ այժմ միասին ապրում են մեկ ընդհանուր հարկի տակՙ մինչեւ պատերազմական գործողությունների ավարտը:
Տանտերը նշում է, որ պատրաստ է իր տանիքի տակ արցախցի ազգակիցներին պահել անժամկետ, իսկ երբ պատերազմն ավարտվի, այդ ժամանակՙ ինչպես կցանկանան իրենք:
Իսկ արդեն այսօր իր ընտանիքի անդամների նման պահում է նրանց ապրում իրենց հոգսերով:
Տանտերըՙ նշում է, որ այս մարդիկ տեղահան են եղել եւ եկել են Հայաստան, իսկ մենք պարտավոր ենք կանանց, երեխաներին, ծերերին ապահով վայրում պահել, որքանով որ այս պահին հնարավորություն ունենք: Տա Աստված պատերազմը շուտ վերջանա, խաղաղություն լինի, ամեն մեկն իր բնակավայրը գնա: Հաղթանակով խաղաղություն մեր երկրին,բարեմաղթեց Բագրատ Սիմոնյանը:
Արցախցի Գրիգորյանների ընտանիքի տատըՙ Զոխրա Գրիգորյանը շնորհակալ է եւ գոհ թե՛ տան տիրոջից, թե՛ մյուս աջակիցներից:
Տատը պատմում է, որ առավոտյան ժամը 6-ին Արցախի Ասկերանի շրջանի գյուղերից եկել, հասել են այստեղՙ պատերազմը սկսվելուց 10 օր հետո միայն, երբ հրթիռակոծել են գյուղը: Երեխաների անվտանգությունից, նկատի ունենալովՙ ուզած-չուզած մեկ ժամվա ընթացքում արագ հավաքվել եւ դուրս են եկել Արցախիցՙ տեղափոխվելով Գորիս, իսկ Գորիսից ավտոբուսովՙ Կոտայքի Չարենցավան քաղաքի հյուրանոց:
Առավոտյան արթնանալուց հետո տեղափոխվել են Արզական գյուղ եւ ապաստանել Բագրատ Սիմոնյանի տանը:
Զոխրա տատը պատմում է, որ այս ընթացքում բոլորով ստրես են տարել, հատկապես երեխաները վախեցած են ձայներից:
– Երբ արդեն Արզական գյուղում էինք, տան բակում մեքենայով քարեր էին թափում, քարերի թափվելու ձայնից երեխաները վախից վազեցին եւ մտան տուն, ասում եմՙ մի վախեցեք, այստեղ ապահով է, այստեղ չեն խփի:
Տատը նշում է նաեւ, որ իրենց շատ լավ ու ջերմ ընդունեցին, իր ասելովՙ մինչեւ կյանքի վերջ պարտական են այս մարդկանց:
Անհատները, բարերարները սնունդ եւ հագուստ են տրամադրում ընտանիքներին:
Զոխրա տատը մեծ ոգեւորությամբ, բայց ներքին տխրությամբ հարցնում է.
– Գիտե՞ս քանի թոռ ունեմ դիրքերում, ո՛չ գիշերն ենք կարողանում քնել, ո՛չ ցերեկը, իսկ մեծ աղջկաս տղան վիրավորՙ հիմա հիվանդանոցում է:
Տատն արցունքոտ աչքերով պատմում է, երբ անօդաչու թռչող սարքը խփել է խմբի տղաներին, բոլորն այրվել են, միայն իր թոռն է հրաշքով փրկվել:
Փոքրիկ Լիլիթը սովորում է 7-րդ դասարանում:Տխրությամբ է հիշում, թե՛ իրենց Արցախի տունը,թե՛ ընկերներին. ցածր տոնով պատմում, թե ինչպես դուրս եկան իրենց տնից:
Իսկ Նարեկը, երբ զանգահարում է հորը, պարտադիր հարցնում էՙ թուրքին կրակե՞լ ես… քանի՞ հատ ես կրակել:
Նարեկը մեծ ոգեւորությամբ ու վստահ ասում է, որ առանց վախի ցանկանում է զենք բռնել եւ կռվել, այնուհետեւ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարելի է պաշտպանվել այն դեպքում, երբ ուղղաթիռը վերեւից հարձակվում է, դա իրեն հայրն է սովորեցրելՙ պառկել գետնին եւ գլուխը ձեռքերով պինդ ծածկել:
Նարեկը խոստանում էՙ երբ մեծանա, Արցախի զորամասերից մեկում մեքենա է վարելու, դե իսկ Հայասատանը Նարեկին դուր չի եկելՙ իր Արցախի տունն է կարոտել, բայց այ Բագրատ պապիին չի մոռանա, խոստացել է, երբ ամեն բան լավ լինի, Արցախ գնալուց հետո խոճկորու նուռ է նվիրելու Բագրատ պապիին:
