Էդուարդ ԳԱԼՍՏՅԱՆ
Վերջին օրերին սոց. ցանցերումՙ մասնավորապես ֆեյսբուքյան տիրույթում լայն տարածում գտավ Լենա Նազարյանի հնչեցրած միտքըՙ այն մասին, որ նախարարները չեն կարող այնպիսի նվիրյալներ լինել, որ կես միլիոն դրամ աշխատավարձով աշխատեն ու զբաղեցնեն նման պատասխանատու եւ դժվարին պաշտոն։
Տիկին փոխխոսնակի խոսքերում գուցե կան ճշմարտության հատիկներ, եթե հաշվի առնենք, որ լավ մասնագետի համար մասնավոր սեկտորում աշխատելը ավելի ձեռնտու է, աշխատավարձերըՙ ավելի բարձր։ Սակայն հեղափոխական իշխանության դեպքում այս պատճառաբանությունը ոչ տեղին, ոչ էլ, առավել եւս, ընդունելի է։
Օրինակՙ մեզնից ոչ շատ հեռու գտնվող Ուկրաինայում, որը ներկա պաշտոնյաների հեղափոխական «էտալոններից» էր ոչ վաղ անցյալում եւ որի նորընտիր նախագահին շատ հաճախ իրավացիորեն համարում են անուղղելի պոպուլիստ, իշխանությունների առաջին իսկ բարեփոխումներից մեկը եղավ բարձրաստիճան պաշտոնյաների աշխատավարձերի նվազեցումը։ Զարմանալի էր, բայց այս մարդիկ «մուննաթ» չեկան ու քաղաքացիների «աչքը չմտցրին» իրենց կաշառակեր ու թալանչի չլինելըՙ դա համարելով ավելի քան բնական։
Պատկերը ավելի ավարտուն է դառնում, երբ հիշում ենք ընդդիմադիր պատգամավոր Փաշինյանի հայտնի ելույթներից մեկը, որում նա իրավացիորեն դժգոհում էր, որ կրթության նախարարի աշխատավարձը անգամներով գերազանցում է ուսուցչի աշխատավարձին։ Իսկ հիմա՞։ Կզարմանաք, բայց հիմաՙ նույնպես։
Խնդիրն այն է, որ տվյալ պաշտոնյաները ասում էին, որ պաշտոնն իրենց պետք էՙ ժողովրդին ծառայելու համար։ Իսկ հիմա նրանցից շատերը, ովքեր երկար տարիներ կամ գործազուրկ են եղել կամ ապրել են միջին վիճակագրական քաղաքացուն հասանելի աշխատավարձով, կոպտում են իրենց պարգեւավճարների մասին հարցեր տվող քաղաքացունՙ պնդելով, որ կես միլիոն դրամը (իսկ իրականում մոտ կրկնակի ավելի) քիչ է իրենց պաշտոնը զբաղեցնող անձի համար եւ մի քանի ամսում ստացած տասնյակ հազարավոր դոլարների պարգեւավճարներն արդարացված են։ Իսկ ո՞ւր մնաց հեղափոխականի «նվիրումն» ու «ժուժկալությունը»։ Իսկ գուցե նրանք դժգո՞հ էին ոչ թե չարաշահող պաշտոնյաների գոյությունից, այլ նրանից, որ իրենք չեն չարաշահում…
Առողջություն բոլորիս։
