Բակում իրարանցում էր. հինգ օր շարունակ, անվերջանալի հարստության պես, մարդկանց կողմից ավելորդ համարված, մերժված, չգիտես ինչու «աղբ» անունը վաստակած իսկական հարստությունը, որ բլրանման կիտվում, թափվում ու հոսում էր «աղբ-լեռան ստորոտի» լայնքով ու երկայնքով… աղբատարը եկել էր տանելու:
Տեսնելո՜ւ բան էր այդ հինգ օրերին մայրաքաղաքի կենտրոնական բակերից մեկում արմատապես փոխված իրավիճակը: Փոքրիկներ ունեցող մայրիկներն ու հայրիկներն այլեւս կարիք չունեին անվերջ պատրվակներ հորինելու իրենց փոքրիկներին գազանանոց չտանելու համար: Գազանանոցն ինքն էր եկել բակ փոքրիկներին հյուր: Իսկ ովքեր տանը փոքրիկներ չունեին, նեխող աղբի խեղդող հոտի ու դրա շուրջ վխտացող, պատառ կիսող ընտանի ու վայրի կենդանիների իրար ծվատող անդադրում կռիվների ֆոնին լուտանքներ էին թափում, բարձրաձայն հայհոյում իշխանություններին:
Աղբարկղերից միշտ ինչ-որ պիտանի, օգտակար բան փնտրող ու գտնող մուրացկաններն այդ հինգ օրերին չէին համարձակվում մոտենալ հսկայական շրջան գծած աղբի տիրույթին: Նրանց դեմ, կենդանական աշխարհը հարձակումներից պաշտպանող հզոր վահանների պես, կանգնում էր երեխաների փայտերով զինված բանակը: Եվ այսպես հինգ օր շարունակ «վայելում էինք» բակ ներխուժած ՆՈՐ ԻՐԱՎԻՃԱԿԸ: Անտանելի հոտն ամենեւին չէր զսպում աղբին տիրոջ իրավունքով առաջինը մոտեցող թափառական շների վայրագ ախորժակը: Ինչքա՜ն էին սպասել այդ երանելի օրվան, երբ հանգիստ ու անշտապ, մի ոսկոր գտնելու անհույս-հույսով կարող էին անվերջ քրքրել աղբի պարունակությունը: Ուշադիր դիտելիս նրանցից մի քանիսի աչքերում նույնիսկ երջանկության արցունքներ էին նկատվում: Ո՜ւր էր, թե այդ արցունքները տեսնեին ու վերջապես լռեին հայհոյող հարեւաններս: Նրանք, որ ամբողջ օրը հալածում, բակից դուրս էին քշում անօթեւան անասուններին, տնանկ ասուններին:
Նեխահոտն անտանելի էր դառնում, որից աներես առնետների ախորժակն էլ ավելի էր գրգռվում: Այդ օրերին ականատես եղանք, թե ինչպես առնետն ու կատուն, գունդուկծիկ դարձած, մահու եւ կենաց պայքարի են բռնվել գարշահոտ արձակող մի պատառի համար: Ո՞վ էր տեսել, որ կրծողն այդքան հանդգնություն ունենա կատվազգիի վրա հարձակվելու համար: Իրոք, որ ԻՐԱՎԻՃԱԿ ԷՐ փոխվել:
Հինգ օր անց, երբ հռնդյունով բակ ներխուժեց հսկա աղբատարը, սկսվեց աննախադեպ մի իրարանցում. ասես մեկի հրամանով, փայտերով զինված փոքրիկները փակեցին մեքենայի ճանապարհը: Ո՞վ էր համարձակվել բակից անվերադարձ տանել այդքան գունեղ ու հետաքրքիր իսկական կյանքի ԱՂԲ-ՊԱՏԱՌԻԿԸ, որում չկար հորինված եւ ոչ մի բան, ամեն ինչ իսկական էր: Ո՞վ էր համարձակվել զրկել իրենց կյանքի հետ չժամադրված այդ հանդիպումից: Կարճատեւ պայքարից հետո «կոմունան ընկավ» …ԱՂԲԸ տարան:
Իսկ մեծերը, ա՜խ այդ մեծերը, կրկին ամեն ինչից դժգոհ ու թերահավատ մեծերը, այդպես էլ չհասկացան, որ ԻՐԱՎԻՃԱԿ Է փոխվել, սակայն իրենք նույնն են մնացել:
02.09.2019թ.
ՄԱՐԻԱՄ ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ
