«Գրքերն անպակաս են եղել Լիզա Բերքյան-Աբրահամյանի կյանքում: Նա եղել է գրադարանավար, թարգմանիչ, թերթի խմբագիր եւ գրող: Ծնվել է 1949-ին Սպիտակ-Ապարան խճուղու վրա գտնվող Գեղարոտ գյուղում, որտեղ բացված դամբարանադաշտում հայտնաբերել են բրոնզի եւ վաղ երկաթի դարերիՙ գրանիտի խոշոր կտորներով կառուցված եւ տուֆե սալաքարերով ծածկված դամբարաններ, կավի սեւ նախշազարդ եւ աննախշ ամանեղեն, բրոնզե կրծքազարդ ագաթից եւ սաթից ուլունքներ», այսպես է սկսում «Արմինյն Միրոր-Սփեքթեյթր» շաբաթաթերթում Մուրիել Միրաք-Վայսբախն իր հոդվածը, որտեղից քաղում ենք հետեւյալ տեղեկությունները:
Լիզան Երեւանի մանկավարժական համալսարանը ավարտելուց հետո դարձել է իր ծննդավայրի գրադարանի տնօրենը, «Արագած» թերթի խմբագիրը եւ Կոմունիստական կուսակցության Արագածի շրջանային կոմիտեի պրոպագանդայի բաժնի վարիչը: 1992-ին Գերմանիա է տեղափոխվել իր ամուսնուՙ բժիշկ, ճարտարապետ եւ գրող, Բեյրութի ամերիկյան համալսարանից շրջանավարտ գերմանահայ Արա Բերքյանի հետ, որ վաղաժամ մահացել է 1994-ին: Լիզան 2014-ին հրատարակել է մի գիրք իր ամուսնու կյանքի եւ գործունեության մասին: Այնուհետեւ 2016-ին հայերեն է թարգմանել ամուսնու եւ համահեղինակ Էննո Մեյերի 900 տարվա գերմանա-հայկական հարաբերություններին նվիրված «Հռենոսի եւ Արաքսի միջեւ» խորագրով հատորը, որի շնորհանդեսին ներկա են եղել հայ եւ օտար ականավոր անձնավորություններ:
Վերջերս նա լույս է ընծայել իր անձնական հիշողությունները «Վերհուշի մասունքներ» վերնագրի ներքո: Գրքի առաջին մասում նրա ծննդավայրի հիշողություններն են, երկրորդումՙ նրա հանդիպումները Ուիլյամ Սարոյանի, Մարիամ Ասլամազյանի, Հովհաննես Շիրազի, Սոս Սարգսյանի, Հրաչյա Մաթեւոսյանի, Վարազդատ Հարությունյանի եւ այլոց հետ: «Հիշողությունները նման են լուռ ստվերների, որոնք ուղեկցում են մեզ եւ որոնց հետ երկխոսություն ենք ծավալում նրանց հոտն ու համը զգալու համար: Նրանք տոն են պարգեւում մեզ, հոգեկան ներշնչանք, որ ուղեկցում է մեզ հավիտյան» համոզված է Լիզան: Իր ունեցած հանդիպումներից ամենավճռորոշը եղել է Արա Բերքյանի հետ հանդիպումը 1989-ին, որ եկել էր երկրաշարժից տուժած շրջաններին օգնություն ցուցաբերող խմբի հետ: Խումբը կարճ ժամանակով իրենց տուն է այցելել եւ Արայի համար դա դարձել է սեր առաջին հայացքից: Հաջորդ տարին Արան դարձյալ եկել է Հայաստան, իսկ 1991-ին Լիզային հրավիրել Գերմանիա:
Չնայած ամուսինը այդ ժամանակ խոստացել է, որ իրենք կվերադառնան Հայաստան, սակայն վաղաժամ մահը իրականություն չի դարձրել այդ երազանքը:
Այժմ, իր նոր գրքով, համոզված է Մուրիել Միրաք-Վայսբախը, նա փաստորեն վերադառնում է հայրենիք ինչպես իր ընտանիքի անցյալի, իր ծննդավայրի, այնպես էլ ականավոր մտավորականների հետ իր հանդիպումների մասին հարուստ հիշողություններով: «Հարուստ ու գրավիչ լեզու ունի Լիզան: Գաղափարները, մտքերն արտահայտիչ ու կենդանի են: Հպարտ եմ նման աշակերտուհի ունեցած լինելուս համար», գրել է գրքի շապիկին Լիզային դասավանդած պրոֆ. Խաչատուր Վարդանյանը :
