ՌՈՒԲԵՆ ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Երուսաղեմում տիրող իրավիճակին նվիրված քննարկումը, որը կազմակերպվել էր ՌԱԿ-ի կողմից, անցյալ դեկտեմբերին, չափազանց դրվատելի ու ողջունելի փաստ էր:
Հարցն արդիական է, լուրջ ու կասեիՙ բախտորոշ, ողջ հայության համար, քանզի հարցականի տակ կարող է դրվել մեր ազգի համաշխարհային կրոնա – մշակութային խճանկարում պատշաճ տեղ ունենալու խնդիրը:
Իմ եւ ներկաների գերակշռող մասի շնորհակալանքի խոսքն եմ բերում կազմակերպիչներին, լայնախոհ ու նպատակային նախաձեռնությունների համար:
Երկու խոսքով անհամաձայնությունս հայտնեմ այն կարծիքներին, թե ի՞նչ կտա տվյալ քննարկումը, մենք ի՞նչ կարող ենք անել, մեր ձայնը ո՞վ կլսի… «ձայն հանել», թե ո՞չ, եւ ավելի քան անհամաձայնություն Մայր աթոռի ներկայացուցչի հայտարարությանը, թե Երուսաղեմի պատրիարքը ոչ մեկ դիմում է արել: (Սպասել մինչեւ խեղդվողը բղավի SOS…)
Անշուշտ, տողերիս հեղինակն այնքան միամիտ չէ, որ չհասկանա, թե լրագրողների ու մտավորականների մի խմբի կարծիքը հարց կլուծի, սակայն անտարբեր մնալու, առավել եւս որեւէ լուրջ խնդրի մասին, նախնական կարծիք ունենալու եւ ինչու ոչ, անհրաժեշտության դեպքում, պատկան օղակներին մեր կարծիքը հայտնելու պարտավորությունը պետք է ունենանք:
