Ռուսական «gazeta.ru» կայքը հղում անելով գերմանական աղբյուրներիՙ տեղեկացնում է, որ Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելը որոշում է կայացրել չմասնակցել մայիսին Մոսկվայում կայանալիք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի 70-ամյակին նվիրված հաղթանակի շքերթին: Մերկելն, ըստ աղբյուրի, իր այս որոշումը հիմնավորել է «Ուկրաինայի իրավիճակով»:
Հաղթանակի շքերթին իրենց մասնակցության կամ չմասնակցության մասին ոչինչ չեն հայտարարել արեւմտյան առաջնորդներից դեռ ոչ ոք: Բայց ենթադրում ենք, որ Հաղթանակի 70-ամյակը նախագահ Պուտինը կտոնի ամենեւին էլ ոչ պատերազմում ԽՍՀՄ դաշնակից եւ հակառակորդ երկրների այսօրվա ղեկավարների հետ: Դե ԱՄՆ նախագահը չի գա, Մեծ Բրիտանիայի վարչապետը հազիվ թե, թագուհին նման տեղեր չի գնում, իսկ արքայազն Չարլզը ապրիլին լինելու է Թուրքիայում եւ եթե երկու շաբաթ հետո էլ Մոսկվա ժամանի, բա էլ ո՞վ կխնամի Բուքինգհեմյան պալատի այգու ծառերը, կամ ո՞վ կկերակրի թագուհու սիրելի «արքայական դոգերին», բա ձիուկների՞…
Այնպես որ Արեւմուտքը, ենթադրում ենք, կբոյկոտի մոսկովյան Հաղթանակի շքերթը միեւնույն պատճառով` «ելնելով Ուկրաինայում տիրող իրավիճակից»: Ի դեպ, նույն իրավիճակից ելնելով` մայիսին հազիվ թե Մոսկվա ժամանի Ուկրաինայի նախագահ Պորոշենկոն: Չնայած բավականին հետաքրքրական կլիներ, որ վերջինս ժամաներ, քանի որ այդ հաղթանակը նաեւ ուկրաինացիների հաղթանակն է, նրանցից շատերի կյանքի գինը, բայց այ արեւմտյան ղեկավարները… Տեսնես նրանք որտեղի՞ց գիտեն, որ իրավիճակն Ուկրաինայում շարունակելու է լարված մնալ նաեւ մայիսին…:
Գերմանիայի կանցլերի չմասնակցությունը Հաղթանակի շքերթին մոտավորապես նույնն է, որ նախագահ Էրդողանը չի մասնակցելու Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված ապրիլսքսանչորսյան երեւանյան հավաքին: Այսինքն, Տարելիցի հիշատակումը լինելու է անգամ առանց Էրդողանի, արծաթափայլ եղեւնիներ տնկողներ առանց նրա էլ լինելու են, անմեղ զոհերի հիշատակի առջեւ խոնարհվողներ` եւս: Ճիշտ այնպես, ինչպես առանց Մերկելի էլ մոսկովյան Հաղթանակի շքերթին մասնակցողներ, Անհայտ զինվորի հուշարձանի առջեւ էլ ծաղկեպսակներ դնողներ լինելու են:
Հարցն այստեղ այլ է: Ո՞ւմ է պետք այդ Հաղթանակի շքերթը, եթե դրան չի մասնակցելու Գերմանիայի կանցլերը: Չէ, մի քանի տասնյակ հոգի այդ օրը կպարգեւատրվեն` հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար, ավելի շատերը` շնորհակալագրեր կստանան, ոմանք էլ կստանան հրաշալի առիթ տեսնելու իրենց վաղեմի ընկերներին եւ, ինչպես հին ու բարի ժամանակներում, միասին, կողք-կողքի քայլել Կարմիր հրապարակով: Բայց գործնական առումով, ո՞ւմ է պետք այս ամենը: Օրինակ, տարիներ առաջ Հաղթանակի հերթական մոսկովյան միջոցառման ընթացքում կողք-կողքի կանգնել եւ ջերմորեն զրուցել էին պատերազմի ռուս եւ գերմանացի վետերանները: Ռուսական հեռուստաընկերության լրագրողն էլ նշեց, որ նրանք երկուսն էլ նույն պատերազմի վետերաններ են, ավելինՙ գերմանացին նշեց, որ ինքն իրեն այդ պատերազմում պարտված չի համարում, քանի որ այդ պատերազմը պարտված մեկ կողմ ունի` ֆաշիզմը:
Հիմա, Մերկելը որոշում է կայացրել չմասնակցել այդ` ընդհանուր հաղթանակին նվիրված միջոցառմանը: Կնշանակի իր այս քայլով Գերմանիայի կանցլերը կոչ է անում, հնարավոր է` ակամայից, բոլոր գերմանացիներին եւս չմասնակցել այդ շքերթին: Կնշանակի այսօր, թող որ դա լինի Ուկրաինայի պատճառով, բայց գերմանացիները կրկին հակադիր խրամատում են, գուցե այդ խրամատը ֆաշիստակա՞ն է կոչվում, գուցե այն կա, որպեսզի պայքարի՞ ֆաշիզմի դեմ… Մենք չգիտենք: Բայց գիտենք, որ անկախ թե ինչ իրավիճակ է հիմա Ուկրաինայում եւ ինչպիսին կլինի այնտեղ մայիսին, Մերկելը պարտադիր պետք է մասնակցեր Հաղթանակի շքերթին` դրան իմաստ տալու համար: Գիտենք նաեւ, որ Էրդողանն էլ ապրիլին չի լինի Երեւանում: Գիտենք նաեւ,որ ինչպես Մերկելը, այնպես էլ Էրդողանը նշված ժամկետներում չեն լինելու համապատասխանաբար Երեւանում եւ Մոսկվայում: Գիտենք եւ հիացած չենք, որովհետեւ սա նշանակում է, որ պատերազմը չի ավարտվել, համենայն դեպս խաղաղություն դեռ չկա` ամբողջ աշխարհում եւ… Ուկրաինայում:
