Հոկտեմբերի 23-ին հիշյալ վերնագրով հոդված է հրապարակել ավստրիական «Դեր Շտանդարտը»: Մեր ընթերցողին ծանոթ Մարկուս Բերնաթը, որն ի դեպ վերջերս հայտնվել է ադրբեջանական սեւ ցուցակում, իր բլոգում պատմության գրքերը վկայակոչելով գրում էՙ Կոբանիումՙ այնտեղ, ուր այսօր քրդերն ու իսլամիստները պայքար են մղում, 1915-16-ին երիտթուրքերը հալածելով քշում էին հազարավոր հայերի: Տարօրինակ դեպքերը հաջորդում են միմյանց Սուրուչումՙ սահմանի թուրքական հատվածում: Նախկին քաղաքապետ, քուրդ ցեղախմբերից մեկի առաջնորդն իր որդու հետ ավտոմեքենայում սպանվում է, Press TV-ի լրագրողը կասկածելի հանգամանքներում ավտովթարի զոհ դառնում, սիրիական ապստամբների խմբի առաջնորդներից մեկը, որ Կոբանիում մարտնչում էր ԻՊ դեմ, թուրքական հողում Սուրուչից քիչ հեռու Ուրֆայում սպանվում է ենթադրաբար իսլամիստների ձեռքով, ինչը վկայում է, թե հանցանշանն առկա էՙ իսլամիստ ահաբեկիչները ազատ տեղաշարժվում են թուրքական քաղաքներում:
Ավստրիական օրաթերթը հիշեցնում է, որ այս վայրերը առաջին անգամ չէ, որ պատերազմ ու վայրագություն են տեսելՙ Օսմանյան կայսրությունը 100 տարի առաջ այս վայրերով էր սիրիական Դեր էզ Զոր անապատ քշում հայերին: Մարկուս Բերնաթն այնուհետ մանրամասն շարադրում է այն, ինչ միջազգային լրատվամիջոցների ուշադրության առանցքում էՙ առանց հիշատակելու այս շրջանների մասին գրված իրական պատմությունըՙ վկայակոչելով ֆրանսահայ պատմաբան Ռայմոն Գեւորգյանի «Հայոց ցեղասպանություն. ամբողջական պատմություն» 2011-ին լույս տեսած աշխատությունը, Թաներ Աքչամի «Երիտթուրքերի ոճիրը մարդկության դեմ. Հայոց ցեղասպանությունը եւ էթնիկ զտումները Օսմանյան կայսրությունում» 2012-ին լույս տեսած գիրքը: Իսկ քրդերի Կոբանին, որին արաբները Այն ալ Արաբ անունն էին տվել, հայերի բերանում դարձել էր Արաբ Փունար կամ Արաբունարի: Ըստ Գեւորգյանի, 15 000 աքսորյալ, մեծ մասը Սվազից, 1915-ի սեպտեմբերին այստեղ էին հավաքվել: Օրական 150-170-ը մահկանացուն էր կնքում, իսկ շաբաթներ անց 4000-ն արդեն մեռյալ էին, ականատեսի պատմածը իր գրքում շարադրած Ռայմոն Գեւորգյանին է մեջբերում ավստրիական օրաթերթը:
