Վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը անընդունելի է համարում դժգոհության արտահայտման «ծայրահեղ սանձարձակ եւ սադրիչ» եղանակները
Կառավարության երեկվա նիստը բացելով վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը հետեւյալ հայտարարությունն է արել. «Ուզում եմ անդրադառնալ ինձ խիստ անհանգստացնող մի երեւույթի. հասարակության որոշ անդամներ սկսել են իրենց դժգոհությունն արտահայտել ծայրահեղ սանձարձակ եւ սադրիչ եղանակներով: Ես անընդունելի եմ համարում ամբոխային մեթոդներով իշխանության ներկայացուցիչներին նվաստացնելու եւ ճնշելու փորձերը: Ինչպես օրինակՙ պատգամավորների կամ նախարարների վրա մանրադրամների նետումը: Թերեւս ոմանք մոռացել են, որ իշխանության ներկայացուցիչները եւս ունեն մարդու բոլոր իրավունքներն ու ազատությունները եւ ենթակա են պաշտպանության նույն ձեւով, ինչ հասարակության ցանկացած անդամ:
Չեմ ուզում, որ խոսքերս սխալ ընկալվեն: Ես կողմ եմ ազատությանը, կողմ եմ խոսքի ազատությանը, կողմ եմ սեփական կարծիքը տարածելու ազատությանը, կողմ եմ ազատ տեղաշարժին, կողմ եմ խաղաղ հավաքներ անցկացնելու իրավունքին: Ոչ միայն կողմ եմ, այլեւ մինչեւ վերջ պաշտպանելու եմ այդ իրավունքները: Բայց այդ ազատությունը ավարտվում է այն պահին, երբ այն սկսում է ոտնահարել ուրիշի իրավունքները: Նման դեպքում դա այլեւս ազատություն չէ, այլ ամենաթողություն: Եվ եթե ազատությունը ժողովրդավարական հասարակության հենասյուներից է, ապա ամենաթողությունն անարխիայի հենասյունն է: Հանդուրժել անարխիանՙ նշանակում է վտանգել երկիրը: Ի լուր բոլորի հայտնում եմՙ ես դա չեմ հանդուրժելու: Ուստի հանձնարարում եմ արդարադատության նախարարին ու ոստիկանապետին քննարկել այս հարցը եւ առաջարկել լուծումներ թե՛ օրենսդրական, թե՛ կազմակերպական:
Եթե անհրաժեշտ է, հրավիրեք ձեր եվրոպացի գործընկերներին, ուսումնասիրեք նրանց փորձը, անցկացրեք ուսուցում, բայց ապահովեք, որ հասարակական կարգը պահպանող մարմիններն իրենց գործողություններով լիակատար պաշտպանեն սահմանադրական ազատությունները, միաժամանակ կտրուկ կանխեն ամենաթողության ցանկացած դրսեւորում»:
Ավելացնենք, որ նմանատիպ եղանակներով դժգոհություն արտահայտելը լայն տարածում գտավ վերջին 1-2 տարվա ընթացքում, ինչին ի պատասխան, իշխանության ներկայացուցիչները ողջունում էին «քաղաքացիական հասարակության ձեւավորումը»: Վերջապես եկավ գիտակցությունը, որ իշխանությունը պատասխանատու է նաեւ պետության անվտանգության եւ հասարակական կարգի պահպանման համար:
