Որ Երեւանը Հայաստանի ամենաուրախ բնակավայրն է, վաղուց գիտեինք: Օրինակՙ Տավուշի մարզի Հովք գյուղում երեկոյան ժամերին, այն էլ` ձմռան այս պայմաններում, ոչ միայն ուրախ մարդ չես տեսնի, այլեւ` մարդ առհասարակ: Գուցե հովքեցիները, Հայաստանի այլ գյուղացիներ իրենց տներում են ուրախ, չնայած երբ մի երկրում առանց այն էլ քիչ մնացած բնակչության 34 տոկոսը` պաշտոնական թվերով, աղքատ է ապրում, հազիվ թե մարդիկ իրենց տներում ուրախ լինեն:
Առհասարակ, կա փիլիսոփայական մոտեցում, որ եթե մարդը մտածում է վաղվա մասին, ոչ թե այսօրվա, ուրեմն ուրախ չէ, չի էլ կարող լինել: Մենք, գաղտնիք չէ, վաղվա մասին ենք մտածում` այսօրվա հաշվին: Այսինքն, ոչինչ, որ այսօր պետք է երեկոյան լավ ընթրիքից հետո ելակով շամպայն չխմենք, կարեւորն այն է, որ «վաղը» գումար կունենանք տուն գնելու համար, հիփոթեքով, իհարկե: Այս մոտեցումից ելնելով` հայերս, անգամ Երեւանում, որտեղ Հյուսիսային պողոտա կա, ուրախ չենք, ընդհանուր առմամբ ուրախ չենք: Վաղվա մասին մտածելու այս` ազգային առանձնահատկությունը տարածվել է նաեւ պետական քաղաքականության վրա, ինչի լավագույն արտացուլումը կենսաթոշակային պարտադիր կուտակային համակարգին անցումն է: Սա նշանակում էՙ ոչինչ, որ այսօր քիչ ենք վաստակում, վաղը Ալպերում դահուկ կքշենք:
Սակայն Հայաստանում աստիճանաբար ձեւավորվում է մի խավ, հիմնականում` երիտասարդներ, որը մտածում է այսօրվա մասին, որն ուզում է այսօր լավ ապրել, որի համար հույսը փուչ կատերգորիա է, եթե հիմնավորված չէ ապացույցներով, նախադեպերով: Այս խումբն է, որ պարբերաբար լցնում է մայրաքաղաքի հրապարակները բողոքի ակցիաներով, եւ այս խմբին է, որ մեզանում անվանում են «գրանտակեր», «պատվիրատուներ», «պետության կայունության թշնամիներ»… Գուցե եւ այս` հիմնականում երիտասարդների պահանջները հաճախ ամբողջովին համընկնում են արեւմտյան այս կամ այն կազմակերպությունների, Արեւմուտքի առհասարակ, պահանջներին, բայց դա չի նշանակում, թե նրանք թշնամի են եւ պետք է չլինեն: Ավելին, նրանք քիչ են. Հայաստանում այսօրվա մասին մտածողները սաստիկ քիչ են: Մայրաքաղաքում կարելի է երկար քայլել ու մարդկանց տեսնել, քաղաքացիների, որոնք ուղղակի զբոսնում են, տուն կամ տնից են գնում, աշխատում են, բողոքում են, բայց ո՞ւր է ժողովուրդը, ինչո՞ւ են հրապարակները դատարկ մի երկրում, որի բնակչության 34 տոկոսը աղքատ է ապրում, եւ ինչո՞ւ է հրապարակում բողոքի ակցիա անցկացնելը համարվում թշնամություն, հեղափոխության փորձ: Ո՞վ ասաց, որ, օրինակ, գերմանացի հանքափորները, ովքեր պարբերաբար բողոքի ակցիաներ են անցկացնում` պահանջելով ավելի բարձր աշխատավարձ, Գերմանիայի թշնամիներն են կամ հեղափոխություն են ուզում, կամ Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունից «գրանտ» են ստացել: Նրանք պարզապես ուզում են լավ ապրել այսօր:
Անգամ Հայաստանի ամենաուրախ բնակավայրում` Երեւանում, որտեղ Հյուսիսային պողոտա կա` իր երեկոյան տոնական լույսերով, մարդկանց մեծամասնությունը քայլում է ոչ թե «ի՞նչ անել այսօր» մտքերով, այլ` «ի՞նչ կլինի վաղը» ապրումներով:
Մինչդեռ վաղն այսօրն է, իսկ այսօր մեր հրապարակները դատարկ են, եթե լցվում էլ են, ապա` «դավաճաններով», «պատերազմական դրության մեջ գտնվող երկրի» կայունությունը չցանկացողներով: Լավ, եթե մենք իրոք այսօր պատերազմական դրության մեջ ենք, ապա ի՞նչ ենք անում այստեղ, ինչո՞ւ սահմանին չենք:
Այսօր լավ ապրել ցանկացող երիտասարդներին անտեսել չի կարելի, ավելին` անիմաստ է, քանի որ «սկզբում նրանք չեն նկատում քեզ, հետո ծիծաղում են քեզ վրա, հետո դու հաղթում ես»:
