«Ազգի» օգոստոսի 20-ի համարի 2-րդ էջում հրապարակված «Սեմյոնովները եւ հայոց լեզուն» վերնագրով գրությունը (հեղինակՙ Գեւորգ Յազըճյան) մեծ վրդովմունք էր առաջացրել ընթերցողների շրջանում: Հեռախոսազանգեր, էլեկտրոնային նամակներ, տարբեր գրություններ հաջորդում են միմյանց, բոլորն էլ իրենց անհամաձայնությունն են հայտնում հոդվածում տեղ գտած վիրավորանքների եւ անճշտությունների կապակցությամբ: Բոլորն էլ ընդգծում են հայրենասիրական այն մեծ ու կարեւոր գործունեությունը, որը պրն Իվան Սեմյոնովը տասնամյակներ շարունակ ծավալել է Հայաստանում որպես գիտնական, որպես շինարար ու որպես հայասեր եւ հայրենասեր հասարակական գործիչ: Նամակագիրները հատկապես ընդգծում են պրն Սեմյոնովի կազմակերպչական անձնուրաց աշխատանքը երկրաշարժի գոտում, ինչպես նաեւ նրա նվիրումը փախստականների տեղավորման եւ մարդասիրական օգնություն ստանալու գործում: Ավելի լավատեղյակ նամակագիրներն ընդգծում են, որ ՀՀ նախագահին կից Հանրային խորհրդում պրն Սեմյոնովի առաջարկը, մեր ռուս եւ ուկրաինացի համաքաղաքացիներինՙ տարբեր փաստաթղթեր տրամադրելու հարցում, եղել է պարզապես այն, որ դրանք (ծննդյան եւ ամուսնության եւ այլ վկայականները) լինեն ոչ միայն հայերեն, այլեւ զուգահեռ ռուսերեն թարգմանաբարՙ խնայելու համար նոտարական թարգմանության ծախսերն ու Ռուսաստանում տարբեր թյուրիմացությունների պատճառած տաղտուկը, ինչը, պնդում են նրանք, մեր երկիրն ի սկզբանե պարտավորված է անել իր ստորագրած եվրոպական փաստաթղթերումՙ ազգային փոքրամասնությունների վերաբերյալ:
Խորապես ցավում ենք թույլ տրված սխալ տեղեկությունների եւ պատճառած վիրավորանքի համար եւ հայցում ենք պրն Ի. Սեմյոնովի եւ ռուս համայնքի ներողամտությունը:
