Նիկոլ Փաշինյանի ու թիմակիցների շուրթերից խաղաղություն բառը չի իջնում: Որպես սուրբ պարտականություն՝ իշխանականները հանրային յուրաքանչյուր ելույթի ընթացքում մի քանի անգամ շեշտում են «խաղաղության դարաշրջան» թեւակոխող դարաշրջանի մասին, ինչի անունը կա, ամանում չկա: Պատգամավորների եւ, առհասարակ, ՔՊ-ականների խաղաղության մասին բառարանը օրեցօր է հարստանում: «Խաղաղության օրակարգ», «խաղաղության դարաշրջան», «խաղաղության տարի», «խաղաղության խաչմերուկ», «խաղաղության բյուջե» եւ այլն: Սրան զուգահեռ, սակայն, Ադրբեջանն ու Թուրքիան շարունակում են խոսել հաղթողի, ասել է թե՝ պարտադրողի դիրքերից, ինչն ինքնին ենթադրում է՝ ոչ խաղաղարար հարեւանի հետ խաղաղ ապրել չես կարող:
Տպավորություն է, թե Փաշինյանի իշանությանը գուցե ինչ-որ մեկը հավատացրել կամ հուշել է, որ ինչքան շատ ասեն խաղաղություն բառը, այնքան այն շուտ կգա: Ժողովրդական խոսքի նմանությամբ՝ «մի բանի մասին շատ խոսես, իրականություն կդառնա»: Ցավոք, սա այդ դեպքը չէ, քանզի նախ դա մեր վայ-հարեւանները չեն ցանկանում եւ ցանկացած պահի սպառնում են նոր պատերազմով: Եվ հետո՝ խաղաղության մասին կենացներ ասողները նախ պետք է սեփական ազգի, մտքերի ու հոգու հետ խաղաղ ապրեն, ապա նոր մտածեն դրա շրջանակը ընդլայնելու մասին:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
