Խորհրդարանական «Հայաստան» ու «Պատիվ ունեմ» խմբակցությունները հերթական անգամ փողոց են դուրս եկել՝ «մերժելու» Նիկոլ Փաշինյանին ու նրա կաբինետին: Դեպքերի 360 աստիճան փոփոխությամբ ու դեմքերի կրկնությամբ՝ գործող անձինք նույնաբովանդակ տեքստերով ու բոլորիս ծանոթ գործողություններով «առանց Նիկոլ Հայաստան» են վանկարկում: Վանկարկողների մեջ նաեւ ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանն է, որ դեռ 2018-ին խոստովանում էր, թե ինքը սխալ էր, Փաշինյանը՝ ճիշտ: Թե ո՞ր հարցում կամ ինչո՞ւ, խորհրդավոր լռություն պահելով՝ մինչեւ այժմ «ճիշտ-սխալ» «այլաբանությունը» հրապարակավ չի մեկնաբանել:
Ընդդիմության ներկայացուցիչները, երեւում է, քաղաքական տեխնոլոգիաների մասնագետների հետ լավ չեն աշխատում, կամ առհասարակ չեն աշխատում: Դեռեւս 2018-ին արդեն իսկ կիրառված մեթոդներն են բանեցնում, որոնց գործող իշխանությունը հրաշալիորեն է տիրապետում, հետեւաբար՝ գիտի նաեւ դրանց հակազդելու մեխանիզմները:
Փողոց փակելը, հրապարակում դրոշ դնելը կամ վառարանի կողքին նստած՝ շերտած կարտոֆիլ պատրաստելը պատկերներ են սոսկ, որոնք Հայաստանի ու Արցախի ճակատագրով մտահոգովող քաղաքացիներին չեն հուզում: Ամեն րոպե «Հայաստանը կորցնում է պետականությունը», «Անդունի ծայրին ենք» ասող ընդդիմադիրները չեն կարող, իրավունք չունեն «դինջ-դինջ» մտածելու ու գործելու: «Պաշտպանելով Արցախը` պաշտպանենք Հայաստանը». վանկարկում են ցուցարարներն ու պահանջում իշխանություններից՝ անհապաղ լքել պաշտոնը, թույլ չտալ Հայաստանի կործանումը:
Մինչ այս շարժումն էլ «Հայրենիքի փրկության ճակատ» էին բացել: «Գրավել» էին Բաղրամյան պողոտան ու մեծախոսում էին՝ մինչեւ Փաշինյանը չլքի վարչապետի պաշտոնը, հետքայլ չեն անելու: Սակայն ի՞նչ տեսանք. մի քանի գիշեր ցուրտ վրաններում անցկացնելուց հետո, ամենքն իր փափուկ անկողինը գերադասեց, հայրենիքի փրկությունը մի կողմ դրեցին, համաձայնեցին արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների օրակարգին ու հերթական անգամ պարտվեցին Նիկոլ Փաշինյանին: Թե ինչ կլինի այս անգամ, դժվար չէ կռահել, հատկապես երբ հասարակությունն, իսկապես, տեսնել չի ուզում տարիներ ի վեր իրենց հարստահարած, կեղեքած, արատավոր բարքեր ներմուծած ու աճեցրած գործարարներին, օլիգարխներին, քաղաքական գործիչներին ու նրանց հետ կապ ունեցող որեւէ անձի:
«Ազգ»ի տեղեկություններով՝ ապրիլհինգյան հանրահավաքի կազմակերպիչները որոշած են եղել ավանդական, «նախկին» դեմքերին հարթակ չտրամադրել: Ներքին համաձայնությամբ՝ հրապարակային խոսքի իրավունք է տրվել երիտասարդ, մարդկանց համար ընկալելի եւ «ուտվող» գործիչներին: Ինչ վերաբերում է նրանց տեքստերին, ապա դրանցում որեւէ նոր բան չկար. բազմիցս ասված ու լսված խոսքեր էին: Իսկ խոսքն ավելի լսելի դարձնելու համար, օրինակ, պատգամավորներ Հայկ Մամիջանյանն ու Արամ Վարդեւանյանը ամբիոնից գոռալու Փաշինյանական ոճն էին ընդօրինակել, ինչը խիստ անընկալելի էր ու ականջ սղոցող: Այդ տեխնոլոգիան Փաշինյանն արդեն կիրառել է, դա իրեն է բնորոշ, ու բոլորս ենք տեսել՝ ամեն մի գոռոց չէ, որ իր մեջ նաեւ բովանդակություն ունի:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
