«Մենք Արցախի շուրջ ստեղծված մտահոգության մարմնավորումն ենք, ոչ թե անձեր»,- իր եւ ընկերոջ՝ Արթուր Ավագյանի մասին տեսաուղերձում ասել է ապրիլի 18-ից Ազատության հրապարակում հացադուլ անող Նվեր Կիրակոսյանը:
44-օրյա պատերազմում կռված երիտասարդները լիովին գիտակցում են, թե ինչ պատասխանատու, ծանր քայլի են դիմել: Նրանք անժամկետ հացադուլ են հայտարարել, այսինքն՝ պատրաստ են այսկերպ պայքարել մինչեւ վերջ, բայց մինչեւ ինչի՞ վերջը: Այս տղաները տեսել են, թե ինչպես են իրենց ընկերներն Արցախի համար զոհվում, իրենք էլ կարող էին նույն ճակատագրին արժանանալ, այսօր նրանց ընտրած քայլը նույնպես ինքնազոհություն է, նույն պայքարն է թշնամու դեմ, միայն թե կռվի դաշտն է ուրիշ: 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին սկսված պատերազմը դեռ չի ավարտվել, այս տղաների համար՝ առավել եւս:
Սա մենամարտ է, ոչ թե հայ ժողովրդի հավաքական, համազգային ազատագրական այն պայքարը, որ տեսել ենք 1990-ականներին, որից ալեկոծվում էր ամբողջ Ազատության հրապարակը: Այն ժամանակ բոլորս նույն թոքերով էինք շնչում, բոլորս մեկ սիրտ ու հոգի ունեինք, մեկ նպատակ ու մեկ բռունցք, բոլորիս հայացքները նույն ուղղությամբ էին սեւեռված՝ Արցախի ազատագրում ու Արցախի միացումը Հայաստանին: Այն ժամանակ Ազատության հրապարակի հոծ բազմությունը մեկ հոգս ուներ, ու ամբողջ հայ ժողովուրդն էր մարմնավորում Արցախի շուրջ ստեղծված մտահոգությունը, իսկ հիմա այս երկու տղաները ցավալիորեն համոզվել են, որ երկուսով են մարմնավորում Արցախի շուրջ ստեղծված մտահոգությունը: Երկուսով:
44-օրյա պատերազմում կռված հրետանավոր Մնացական Ավետիսյանը հայտարարեց, որ սատարում է իր մարտական ընկերներին: Նա կոչ արեց երիտասարդներին միանալ, տեր կանգնել հայրենիքին, որովհետեւ Արցախի պետականությունը եւ արցախցիների՝ իրենց հայրենիքում ապրելու, արարելու իրավունքը բացարձակ արժեք են:
Նվերն ու Արթուրը չեն սպասում, որ իրենց կողքին հայտնվեն հացադուլ անելու պատրաստ մարդիկ: Նրանց նպատակը հացադուլավորների բանակ ստեղծելը չէ: Եթե օր օրի հացադուլ անողների թիվն աճի, կստացվի, որ գերնպատակը հացադուլն է, ոչ թե այն գաղափարը, որի համար պայքարում են այս երկու երիտասարդները: Ըստ էության՝ նրանք պայքարում են այդ նպատակի ի կատատար ածման՝ Արցախի հայկականությունն ու պետականությունը պաշտպանելու դեմ պայքարող իշխանությունների դեմ: Նրանք ոչ թե հացադուլն են համարում ծայրահեղ, այլ այն իրավիճակը, որում հայտնվել ենք: Արժանապատվության կարմիր գիծը հատվել է, կատարվել է անթույլատրելին, աններելին, կատարվել է ոճիր, հանցանք, հակատիեզերական, հակամարդկային մեղք է գործվել:
Ազատության հրապարակն այս օրերին դարձել է տարբեր գույնի, ձեւի, որակի ու բովանդակության խիճերից հավաքված մի խճանկար, որն արտացոլում է ինքնահոսի ու անորոշության մատնված մեր կյանքն ու մեր երկիրը:
Ընդվզման, բողոքի փոքրիկ օջախներ են վառվում Ազատության հրապարակում, ու չկա բոսորագույն այն կրակը, հսկա խարույկը, որը կբորբոքի համազգային գաղափարները, գերագույն նպատակները, որը կլափի Արցախի հայկական լինելու դեմ մեղանչողներին, Հայաստանը թուրքացման տանողներին, Հայի Հայրենիքը կործանողներին:
Նվերն ու Արթուրը սպասում են, որ Ազատության հրապարակում կհավաքվեն հազարավոր երիտասարդներ, որոնք անհամաձայնություն կհայտնեն, կբողոքեն, կընդվզեն՝ Արցախը չի՛ կարող լինել Ադրբեջանի կազմում, Արցախի համար 5000 տղա է զոհվել, 15.000-ն էլ հաշմանդամ է դարձել: Արցախի ադրբեջանացման մասին բարձրաձայն մտածողները ներում չե՛ն ունենալու, Արցախը հանձնելով՝ ձեռք ենք քաշում նաեւ Հայաստանից:
Հացադուլը, այո՛, ծայրահեղ միջոց չէ, որովհետեւ հիմա ոչ մեկիս կոկորդով պիտի հաց կուլ չգնար, ոչ մեկս պիտի քուն ու դադար չունենայինք, որովհետեւ երբ ոտքիդ տակ չկա հող, Հայրենիք, երբ պետությունդ ու պետականությունդ մատաղ են արվել դարավոր ու ոխերիմ թշնամուդ, իրականում ամեն ինչ պետք է իմաստազրկված եւ ունայնություն լիներ:
Այնինչ Նվերի ու Արթուրի կողքով՝ նույն Ազատության հրապարակում անցնում են շուն ման տվող տղաներ ու աղջիկներ, որոնք անգամ մի թեք հայացք չեն գցում հացադուլ անող երիտասարդների վրա: Մի քանի մետր այն կողմ՝ մելոդիկ երաժշտությամբ ողողված սրճարաններում, Նվերի ու Արթուրի հայրենակիցները, հարեւանները, ընկերները կրուասանով սուրճ են խմում, անտարբեր հորանջում, սոցցանցերի վերջին հիթերը նայում ու «սրտիկներ» դնում:
ՆԱԻՐ ՅԱՆ
