Երվանդ Ազատյան, մեր ժամանակների մեծերից մեկը, մեծատառով մարդ, իրական մտավորական. նրանք պարզապես չեն դիմանում…
Այո, վերահաս հիվանդությունը կհաղթահարեր, եթե ներքուստ քայքայված, ընկճված, թեւաթափ չլիներ:
Նման անհատները դժվար են համակերպվում հայրենիքի կորստի հետ:
«Ազգ» թերթում Երվանդ Ազատյանի ընթերցողներից մեկն եմ: Նրա հոդվածները պարբերաբար ներկայացրել եմ «Հայ մամուլի տեսություն» եւ «Բաց նամակ ճշմարտության պարտադրանքով» հայտագրերով: Նրա յուրաքնչյուր խոսքը մի բաց նամակ էր ուղղված աշխարհին:
Դերասան, բեմադրիչ Ժիրայր Բաբազեանի գործունեության մասին հոդված էի ուզում գրել եւ այդ առիթով Փարիզում հյուրընկալվել էի իր բնակարանում: Երվանդ Ազատյանի լուսանկարը տեսա, ասաց՝ մայրիկիս ամուսինն է, շատ կսիրեմ, եւ այդ սերը փոխադարձ է: Պատմեց նրա մարդկային որակների մասին, շեշտելով, որ շատ ազնիվ ու հայրենասեր մարդ է:
Ի դեպ, այդ հոդվածը 2013թ. «Օդի, ջուրի, հացի նման, մենք պետք ունինք հպարտութեան: Վահան Թեքեան» վերնագրով տպագրվել է «Ազգ» թերթում:
Մեծ ցանկություն առաջացավ գոնե մեկ անգամ հանդիպել, զրուցել Երվանդ Ազատյանի հետ: Ինչպես ասում են՝ երազանքս կատարվել է: Առաջին անգամ Երվանդ Ազատյանին հանդիպել եմ 2017թ. Երեւանում, Հայաստան- Սփյուռք 6 -րդ համաժողովի օրերին: Առիթը բաց չեմ թողել, լուսանկարվել եմ, լավ տրամադրություն ունեինք, սեպտեմբերի 21- ին Սփյուռքի բոլոր հրավիրյալների մասնակցությանբ Պաշտպանության նախարարության տարածքում մեծ խանդավառությամբ նշվեց Հայաստանի անկախության օրը:
Երկրորդ ու ցավոք վերջին անգամ, արդեն ինձ շատ հարազատ դարձած Երվանդ Ազատյանին տեսա «Ազգ» թերթի խմբագրությունում, շնորհակալ եմ, որ հենց նույն օրն էլ հրավիրվել էի խմբագրություն: Հետաքրքրական զրույց ստացվեց, ընդհանուր ժողով ունեին, այդ ժողովի ժամանակից տրամադրեցին ինձ: Կրկին ցանկություն առաջացավ լուսանկարվել: Ինձ համար պատիվ էր կանգնել երկու ականավոր դեմքերի կողքին:
Երբ տուն վերադարձա, նայեցի լուսանկարին, հուզվեցի, երկուսն էլ մտահոգ դեմք ունեն:
Առաջին լուսանկարում Երվանդ Ազատյանի դեմքին ինքվստահություն կա, որովհետեւ հաղթանակած երկրի անկախության տոնն էինք նշում:
Այսպիսին են մեծերը՝ նրանք ծնվում են ճիշտ ժամանակին, ապրում տվյալ ժամանակի ցավերով ու հոգսերով, եւ մեկ օր այսպես, անհանգիստ ու փոթորկված հոգով հեռանում կյանքից:
Երվանդ Ազատյանն անփոխարինելի է, հայոց աշխարհում եւս մեկ հայրենանվեր մարդու տեղ թափուր մնաց: Ցավակցում եմ բոլորիս:
ԱՆԺԵԼԱ ՍԱՀԱԿՅԱՆՓԱՐԻԶ, 28.03.2023թ.
