Ներմուծված երեւույթներ
Հայերենի մեջ հանգամանքների բերումով տեղ գտած օտարահունչ «դավաճան» բառը բնիկ հայկական չէ եւ չէր էլ կարող լինել: Քանի որ դավաճանը այն անձն է, որը դրսից է գալիս, ձեւանում է որպես յուրային եւ սկսում իր քայքայիչ գործունեությունը:
Հր. Աճառյանի կարծիքով, «դավաճան» բառի հիմքում եղած ԴԱՒ արմատի ծագումն անորոշ է: Սակայն Գեւորգ Ջահուկյանը, առանց օրինակներ բերելու, պնդում է, որ բառը իրանական ծագում ունի, եւ դրա հետքերը պետք է տեսանելի լինեն իրանական որոշ լեզուներում:
Ես նույնպես պրպտեցի եւ Աֆղանստանի դարի լեզվում, որը ֆարսիի ու տաջիկերենի հարազատ եղբայրն է, գտա dav zadan («դավ խփել») արտահայտությունը, որը նշանակում է հայհոյել, անպատվել, ծաղրանքի ենթարկել:
Կարելի է ենթադրել, որ բառը՝ իր կոչմանը համապատասխանող անձի միջոցով, հենց Աֆղանստանից կամ էլ որեւէ երրորդ երկրից անխոչընդոտ ներմուծվել է Հայաստան:
Հրաչյա Աճառյանն այս կարգի փոխառությունները բնորոշում է «բառը նյութի հետ լեզվի մեջ մուտք գործել» արտահայտությամբ:
Նման փոխառությունների շարքին կարելի է դասել նաեւ «պոռնիկ» բառը, որը փոխառություն է հունարենից: Սա նշանակում է, որ բառը ժամանակին Հայաստան է մուտք գործել հենց Հունաստանից՝ պոռնիկին բնորոշ վարքագիծ ունեցող անձնավորության միջոցով:
«Կավատ» բառը եւս նույն տրամաբանությամբ արաբական աշխարհից է ներմուծվել Հայաստան՝ իր մասնագիտությունը յուրացրած որեւէ անձի միջոցով:
Թեթեւաբարո կանանց բնորոշելու համար հայերենում կա եռահնչյուն մի բառ, որն իբր «Բարոյական Օրենքներից Զուրկ» բառակապակցության հապավումն է (անշուշտ՝ դա կեղծ ստուգաբանություն է): Այդ եռահնչյուն բառը, որը կովկասյան լեզուներից մեկում «աղջիկ» է նշանակում, Հայաստան է բերվել Կովկասից՝ այդ մասնագիտությանը մոտ կանգնած գեղուհիներից մեկի միջոցով:
Եզրահանգումն այն է, որ մենք Հայաստանում չունենք բնիկ ու զտարյուն դավաճաններ, պոռնիկներ, կավատներ ու բարոյական նորմերը ոտնահարած գեղուհիներ: Նրանք բոլորն էլ ներմուծված են:
Գ. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
