«Էդիթ պրինտն» աշակերտների հաշվին բիզնես է անում

ԿԳՄՍ նախարարությունը վստահեցնում է, որ 2-րդ, 5-րդ եւ 7-րդ դասարանների դասագրքերի հարցը լուծվում է: «Երեւանի որոշ դպրոցներ արդեն ստացել են գրքերը, իսկ մինչեւ ամսվա ավարտը հանրապետության բոլոր դպրոցներն դասագրքերով ապաահովված կլինեն»,- վստահեցնում են նախարարությունից:

Մինչեւ գրքերը դպրոց կհասնեն, գրախանութներն ու հրատարակչությունները բիզնես են անում եւ գերշահույթ ստանում: Խոսքը, մասնավորապես, «էդիթ պրինտ» հրատարակչության մասին է: «Սիրելի  աշակերտներ, ուսուցիչներ, ծնողներ, ուրախ ենք տեղեկացնել, որ «Մայրենիի» 5-րդ դասարանի դասագիրքն արդեն կարող եք ձեռք բերել գրախանութներից կամ պատվիրել առաքում»,- Facebook-ի էջում նման հայտարարություն են տարածել հրատարակչությունից: Սա կարծես քիչ է, ի պատասխան դպրոցահասակների ծնողների քննադատության, թե «ինչպե՞ս կարելի է մեր հաշվին բիզնես անել», «Էդիթ պրինտը» շարունակել է. «Հարգելի ծնողներ, դպրոցներին դասագրքերով ապահովում է ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարությունը: Խնդրում ենք, դպրոցներին դասագրքեր տրամադրելու հարցով դիմել նախարարություն»:
Նախարարություն դիմեցինք մենք՝ հասկանալու՝ ինչպե՞ս է ստացվել, որ դպրոցներում գիրք չկա, բայց հրատարակչությունն այն վաճառքի է հանել: «Ազգ»-ին ԿԳՄՍՆ-ից փոխանցեցին, որ մասնավոր գործունեության հետ կապված հարցերին արձագանքելու լիազորություն չունեն:

Ի՞նչ է ստացվում՝ տպարանից գրքերը դպրոց չեն հասել, բայց դրանք աշակերտի սեղանին հասցնելու տարբերակ է առաջարկում հրատարկչությունը: Իրականում հարցը բարոյականության տիրույթում է, քանի որ որեւէ հրատարկչություն, դպրոցից առաջ ընկնելով, գիրք տպելով ու այն վաճառելով, օրենք չի խախտում: Հարցն այն է, թե ինչքանո՞վ է արդարացի դպրոցականների հաշվին բիզնես անել: Հատկապես մարզերում մարդիկ դժվարությամբ են վճարում դասագրքերի գումարը, եւ այս ամենը լավ իմանալով՝ խեղճուկրակ մարդկանց հաշվին բիզնես անելը, դասականի ասած, սիրուն չէ:

ԿԳՄՍ նախարարությունը, լավ կլինի, օրենսդրական փաթեթ ներկայացնի խորհրդարան, որով հրատարակչություններին կարգելի դասագիրք վաճառել, քանի դեռ հանրապետության բոլոր դպրոցները գրքերով ապահովված չեն:
Երեւույթը,  ցավոք, նոր չէ. իմ դպրոցական տարիներին (1999-2009) նույնպես հրատարակչությունները թանկուկրակ գներով դասգրքեր էին վաճառում: Հիշում եմ՝ մեր դպրոցը «Տրամաբանություն» առարկայի 4-5 դասագիրք էր ստանում, այնինչ՝ ամեն դասարանում սովորում էր միջինը 20 աշակերտ: Հրատարակչությունը նույն դասագիրքը վաճառում էր 5000 դրամով, ինչն այն ժամանակվա համար բավական մեծ գումար էր:

Մեղավորը թե՛ հիմա, թե՛ մոտ 20 տարի առաջ կառավարությունն է, որ հարցերը ժամանակին կարգավորել, ավելին՝ բոլոր աշակերտներին դասագրքով ապահովել չի կարողանում, ու երեխաները դասագրքերի փոխարեն «քսերոքսներով» են դաս սովորում:

ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ