Երեկ տարեդարձն էր սրտացավ, միշտ ջերմ, ոգեշնչող մեր Դավիթի… Նրան ճանաչողների համար (անգամ՝ նրա պատմությունը իմացող անծանոթների) անսփոփ-անմխիթար սրտերի համար եւս մեկ ընդհատված կյանքի երիտասարդ գարուն…
Դավիթը, բնակվելով ԱՄՆ-ում, պատերազմի լուրը ստանալուն պես, կայծակնային արագությամբ իրերը հավաքել-եկել էր Արցախ՝ հայրենի հողը պաշտպանելու։ Շատերի համար զարմանալի էր թվում՝ ինչո՞ւ էր երիտասարդ տղամարդը ապահով կյանքը, սիրելի կնոջը, թոթովախոս Նժդեհ զավակին, ծնողներին, հարազատներին թողել-եկել՝ կյանքի-մահվան պայքարի։ Դավիթի համոզմամբ՝ ամեն հայ պետք է ունենա որդի՝ իր մահից հետո հայրենյաց գործը շարունակելու համար:
Դավիթի երկրային կյանքն ընդհատվեց ոչ թե 44-օրյա պատերազմում (Արցախից հեռացել էր նոյեմբերի 26-ին), այլ Մ. Նահանգներում՝ ավտովթարից… Կիսատ թողած ազգանվեր բազմաթիվ գործեր՝ սկսած ազգային-հասարակական գործիչների կենսագրական գրքերի վերահրատարակությունից եւ կամ՝ թարգմանելուց, վերջացրած՝ մեր հայրենիքի հանձնած հողերի հետբերումը… Չէր ուզում որդուն թողնել իր եւ իր սերնդակիցների անավարտ գործերը (չնայած՝ նրան պատգամել էր իր կիսատ թողած գործերի շարունակությունը)։
Իր տուն՝ Հայաստան էր շտապում րոպե առաջ։ Ավա՜ղ, փոխարենը Հայաստան վերադարձավ իր աճյունը եւ հանձնվեց հայրենի հողին։
Հանգչիր խաղաղությամբ, սիրելի Դավիթ, քո անավարտ գործը կշարունակեն ուրիշ հայորդիներ՝ քո տեսլականին հավատարիմ։
Ա. Գ.
