Քաղաքագետ Բենիամին Պողոսյանն այն համոզմանն է, որ Ռուսաստանն ու Արեւմուտքն այժմ փաստացի տնտեսական պատերազմ են վարում: Արեւմտյան պետական գործիչները՝ երկրների ղեկավարների մակարդակով, հայտարարում են, որ իրենց նպատակը Ռուսաստանի տնտեսության ոչնչացումն է: Արեւմուտքը բաց տեքստով ու առանց որեւէ այլեւայլության բարձրաձայնում է՝ Ռուսաստանի հետ տաք պատերազմի մեջ է Ուկրաինայի տարածքում:
Ինչպիսի՞ն կլինի ՌԴ-Արեւմուտք տնտեսական պատերազմի ավարտը, քաղաքագետը դժվարանում է պատասխանել, ավելին՝ կարծում է, որ դրա պատասխանն անգամ տնտեսագետները չեն կարող տալ, որովհետեւ այդ ազդեցությունը հասկանալու համար ամիսներ են պետք:
Ինչ վերաբերում է հարցին, թե պատերազմը հնարավոր ի՞նչ ազդեցություն կարող է ունենալ Ռուսաստանի ներքաղաքական կյանքի վրա, ապա քաղաքագետը չի կարծում, թե կտրուկ փոփոխություններ կլինեն: «Արեւմուտքը երկու սցենարի վրա է շեշտը դնում: Առաջինը պալատական հեղաշրջում, երբ ՌԴ-ի ֆինանսական, ինչպես նաեւ՝ որոշակիորեն ռազմական էլիտայի ներկայացուցիչներ կփորձեն պալատական հեղաշրջում իրականացնել ու Պուտինին հեռացնել նախագահի պաշտոնից: Եվրոպացիները կարծում են, որ իրենց սահմանած պատժամիջոցները, որ անմիջապես հարվածում են ռուսաստանյան վերնախավի մի շարք ներկայացուցիչների, կհանգեցնեն նրան, որ ռուսական վերնախավը կփորձի պալատական հեղաշրջում իրականացնել: Երկրորդն առավել երկարաժամկետ սցենար է: Արեւմուտքը մտածում է, որ տնտեսական պատժամիջոցներն էականորեն կնվազեցնեն միջին ռուսաստանցու կենսամակարդակը, որն առանց այդ էլ չի փայլում իր լավ կյանքով: Ու եթե Պուտինը իշխանությունից չհեռանա պալատական հեղաշրջմամբ, ապա նրան հնարավոր կլինի հեռացնել զանգվածային բողոքի ցույցերով, կամ ինչպես Արեւմուտքում են ասում՝ «սովածների» ցույցերով: Անխոս, ոչինչ բացառել չի կարելի, բայց իմ գնահատմամբ՝ անչափ քիչ է հավանականությունը, որ մինչեւ 2022-ի ավարտը պարոն Պուտինին կարողանան հեռացնել պալատական հեղաշրջմամբ կամ հարյուր հազարավոր «սովյալների» ցույցերի միջոցով»,- մեկնաբանում է բանախոսը:
Ըստ նրա՝ տարիներ, եթե ոչ առնվազն մեկ տասնամյակ, Ուկրաինան բավականաչափ անկայուն պետություն է լինելու: Որաշկիորեն նմանություններ է տեսնում մասամբ Սիրիայի, մասմաբ էլ Լիբիայի հետ: Վերջինիս նմանությամբ, համեմատում է, Ուկրաինայում մի քանի մրցակցային կենտրոններ կստեղծվեն ու յուրաքանչյուրն իրեն Ուկրաինայի օրինական իշխանություն կհռչակի: Այսինքն՝ այն ամենն, ինչ Լիբիայում տեսնում ենք 2019-ից ի վեր: Մյուս կողմից էլ սիրիական սցենարը կարող է գործել, որովհետեւ երկրի տարբեր մասեր փաստացի կգտնվեն այս կամ այն պետության վերահսկողության ներքո: Անգամ այն հատվածները, որոնք ՌԴ վերահսկողության տակ չեն գտնվի, դժվար կլինի անվանել ինքնիշխան Ուկրաինա, որովհետեւ այն մեծ ներգրավումը, որ Արեւմուտքն ունի Ուկրաինայում (այդ ներգրավումն, ի դեպ, գնալով մեծանալու է), հենց դրա մասին է վկայում:
«Ուկրաինան սիրիական ու լիբիական սցնարների միջով է ասես շարժվում: Հակահարձակման չի անցնի, բայց Արեւմուտքի օժանդակությամբ՝ զենքի, ֆինանսի ու մարդկային ռեսուրսների տեսքով, կփորձի պարտիզանական պատերազմով հետ բերել ՌԴ վերահսկողության տակ անցած տարածքները: Ամեն դեպքում, կարծում եմ, քաղաքական ելք կգտնվի: Երկու տարբերակ կա. կա՛մ քաղաքական պայմանավորվածություն, կա՛մ բացարձակ կապիտուլյացիա: Ինչ էլ լինի՝ Ուկրաինան ո՛չ տարածքային, ո՛չ որպես պետություն գործոն լինելու առումով, այլեւս նախկինը չի լինելու: Ուկրաինացիներն իշխանություն կհռչակեն թե՛ Կիեւում, թե՛ Լվովում, սակայն այդ իշխանությունն Ուկրաինայի տարածքների գերակշիռ մասը չի վերահսկի: Բացի այդ՝ զինված ապստամբության ու անկայունության վտանգ էլ արդեն կա, որովեհտեւ եթե բնակչությանը զենք ես բաժանում, հասկանալի է՝ այն միայն հայրենասեր անձանց ձեռքին չի հայտնվելու»,- ամփոփում է Պողոսյանը:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
